Αντίλογος για το «Μακεδονικό»

ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΤΙΛΗ 

Αγαπητέ Γιάννη

Τι να πρωτοσχολιάσει κανείς σ’ ένα άρθρο με του οποίου το σκεπτικό διαφωνεί απ’ αρχής έως τέλους; Και που, επιπλέον, με το εναρκτήριο ήδη «παράθεμα» για τους φιλαλέξανδρους gay του Φρίσκο, μοιάζει να ακυρώνει κάθε απόπειρα συζήτησης, γελοιογραφώντας προκαταβολικά την όποια πιθανή αντιγνωμία;

Είναι βεβαίως δικαίωμά σου να αποκαλείς ανερμάτιστη «φοβία» ό,τι η μεγάλη πλειονότητα αισθάνεται ως δικαιολογημένο φόβο απέναντι σε μια υπαρκτή απειλή. Αν είναι να σου απαντήσω με αντίστοιχο, ψυχιατρικό ή ψυχαναλυτικό τρόπο, θα έλεγα ότι αυτή σου η βεβαιότητα ότι δεν κινδυνεύουμε από τίποτα και από κανέναν (θυμάμαι τώρα και τα γραφόμενά σου υπέρ της ευρωπαϊκής Τουρκίας) μου φαίνεται τυπικό προϊόν του αμυντικού μηχανισμού της απώθησης ή της υπεραναπλήρωσης. Ο μεγάλος κίνδυνος συνήθως αφυπνίζει τα αντανακλαστικά της αυτοσυντήρησης. Ενίοτε όμως, όταν επιπέσει επάνω σ’ ένα συλλογικό σώμα αδρανές, τα παραλύει. Τότε η συνείδηση, για να μας ανακουφίσει από το ψυχικό άγχος που μας πιέζει να λάβουμε άμεσες και επώδυνες αποφάσεις, στήνει εμπρός μας μια δεύτερη, ποθεινή πραγματικότητα. Η απειλή παρουσιάζεται εκεί ως ανύπαρκτη ή και ως ευκαιρία γεμάτη τάχατες δυνατότητες. Και πάντως, ως γεγονός ανάξιο να διακόψει τον εφησυχασμό μας – για την ώρα τουλάχιστον. Όσο για την αύριον, ας μεριμνήσει τα εαυτής. Όπως θα έλεγε και ο Κονδύλης, πρόκειται για το φαινόμενο του σακάτη που δεν ανησυχεί, γιατί είναι βέβαιος ότι την κρίσιμη στιγμή θα του φυτρώσουνε φτερά.

Από τις δύο αυτές αντίρροπες διαγνώσεις, δε θέλει ρώτημα, εύχομαι ολόψυχα η ορθή να είναι η δική σου. Προσωπικά, θα ήμουν ευγνώμων σε όποιον με έπειθε ότι η δική μου στάση απέναντι στο «Μακεδονικό» είναι προϊόν φοβίας, ότι οι ανησυχίες μου είναι ολότελα ασύστατες. Όμως, τα επιχειρήματα που προβάλλεις δεν τις διασκεδάζουν. Κάθε άλλο μάλιστα : τις επιβεβαιώνουν εκ του αντιθέτου. Ξεχωρίζω τρία από αυτά, επειδή είναι τυπικά και συχνάκις ανακυκλούμενα στην (παρα)διπλωματική σχολιογραφία μας :

1. «Εμείς είμαστε μεγάλοι και ισχυροί, αυτοί μικροί και ανίσχυροι, τι έχουμε λοιπόν να φοβηθούμε ;»

Αν ήταν αληθές κάτι τέτοιο, ιδίως οι μεγάλες Δυνάμεις δεν θα είχαν ποτέ να φοβηθούν τίποτε από τους μικρότερους γείτονές τους. Πάμπολλα ιστορικά προηγούμενα όμως διδάσκουν ακριβώς το αντίθετο. Καίτοι μικρή το δέμας, η Ψευδομακεδονία αντιπροσωπεύει έναν υπαρκτό ανταπαιτητή στα βόρεια σύνορά μας, ικανό να μας προξενήσει πλήγμα στην πρώτη ευκαιρία που θα του δοθεί, ακριβώς όπως η αμελητέα Ελλάς, που το έβαζε τα πόδια εμπρός στον Τούρκο το 1897, έμπαινε θριαμβεύτρια 15 χρόνια αργότερα στα Γιάννενα και την Θεσσαλονίκη. Τι είχε αλλάξει; Μα η συναστρία των συνασπισμών και οι ισορροπίες των ευρωπαϊκών Δυνάμεων μεταξύ τους, που επέτρεψαν στον μικρό να πετύχει ότι έως τότε φάνταζε αδύνατο. Είναι πιθανό να επαναληφθεί κάτι τέτοιο, ένας συνασπισμός δηλαδή εναντίον μας, στο μέλλον; Μια ματιά στον χάρτη, πείθει πως ναι. Τα στρατιωτικά επιτελεία και τα ινστιτούτα γεωπολιτικών μελετών ανά τον κόσμο γέμουν από σενάρια τέτοια, που εμπλέκουν άμεσα και την Ελλάδα. Είναι όλοι αυτοί αλαφροΐσκιωτοι ; Και όταν ο μίστερ Κίσσινγκερ δηλώνει ότι, σε αντίθεση με τους περισσότερους, που δεν κατανοούν τους φόβους των Ελλήνων για το Μακεδονικό, «εκείνος γνωρίζει ιστορία και τους κατανοεί», τι πρέπει να εικάσουμε ; Ότι και ο Κίσσινγκερ έγινε στα στερνά του φιλέλλην και μάλιστα «φοβικός» ;

2. «Η Ελλάδα έχασε την ευκαιρία να κλείσει το ζήτημα, αρνούμενη τον συμβιβασμό Πινέιρο, που προέβλεπε την σύνθετη ονομασία.»

Πρόκειται για μύθο, που κυκλοφορήθηκε από τους γνωστούς πολιτικούς κύκλους, στην προσπάθειά τους να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, και έκτοτε επαναλαμβάνεται ατεκμηρίωτος. Το κράτος του Γκλιγκόρωφ ουδέποτε αποδέχτηκε τον όρο της σύνθετης ονομασίας, ούτε είχε σκοπό ποτέ να τον αποδεχθεί. Απλώς καιροσκοπούσε, ποντάροντας στο γεγονός ότι η ελληνική πλευρά ήταν βέβαιο ότι θα τον απέρριπτε, και επιδιώκοντας να επιρρίψει την ευθύνη του αδιεξόδου αποκλειστικά σ’ αυτήν, πράγμα που όντως πέτυχε. Αν υπήρχε πράγματι τέτοια δέσμευση από τα Σκόπια, θα τους ήταν σήμερα αδύνατο να υπαναχωρήσουν, με την ίδια λογική που είναι σήμερα αδύνατο στο Ισραήλ να διαπραγματευθεί ειρήνη με τη Συρία χωρίς προηγουμένως να αποσυρθεί από τα υψίπεδα του Γκολάν, όρο τον οποίο είχε (ατύπως !) παραδεχθεί επί κυβερνήσεως Ραμπίν, και έκτοτε θεωρείται, και από τους Αμερικανούς ακόμη, ως εκ των ων ουκ άνευ κάθε μελλοντικής διευθέτησης του Μεσανατολικού.

Οι μόνες υποχωρήσεις των Σκοπιανών, που περιελήφθησαν στην Ενδιάμεση Συμφωνία, ήταν στο ζήτημα της σημαίας και του Συντάγματος. Το ότι και γι’ αυτά ακόμη τα αυτονόητα, απαιτήθηκε προηγουμένως να εφαρμόσει η Αθήνα εμπάργκο εις βάρος τους, θα έπρεπε να μας είχε φρονηματίσει, αφού δείχνει ότι στο ζήτημα του ονόματος οι βόρειοι γείτονές μας δεν προτίθενται μελλοντικά να κάνουν καμμία παραχώρηση, αν δεν τους ασκηθούν πιέσεις.

3. «Το γεγονός ότι ένα νεοπαγές εθνίδιο ζητάει να σφετεριστεί την ελληνική ιστορία, δεν θα πρέπει να μας θορυβεί, αλλά να μας χαροποιεί. Αποδεικνύει εντέλει την μεγάλη αφομοιωτική ακτινοβολία του Ελληνικού πολιτισμού.»
Παράδοξο επιχείρημα, μα την αλήθεια! Μόλις την προηγούμενη εβδομάδα, οι εφημερίδες (και στην Ελλάδα) έγραφαν για την σινομογγολική έριδα, απ’ αφορμή την μετονομασία του αεροδρομίου της Ουλάν Μπατόρ σε Α/Δ Τζέγκινς Χαν. Οι Κινέζοι, που θεωρούν τον στρατηλάτη δικό τους (!), επιζητούν στην ουσία να απαγορεύσουν στους Μογγόλους γείτονές τους να αναφέρονται στο εμβληματικότερο πρόσωπο της μογγολικής ιστορίας !! ‘Αραγε, σύμφωνα πάντα με τη δική σου λογική, μήπως οι Μογγόλοι θα έπρεπε να νιώσουν και κολακευμένοι από πάνω για την ακτινοβολία του πολιτισμού τους; Σε διαβεβαιώ ότι δεν νιώθουν διόλου έτσι. Οι ίδιοι γνωρίζουν καλύτερα από τον καθένα ότι οι Κινέζοι, έχοντας ήδη καταπιεί την λεγόμενη εσωτερική Μογγολία, και αφού προηγουμένως κατέστησαν τον εκεί γηγενή πληθυσμό αμελητέα μειονότητα, εγγράφουν προσημείωση και για τα υπόλοιπα.

Ευτυχώς για μας, οι Ψευδομακεδόνες των Σκοπίων δεν έχουν την ισχύ των κυβερνώντων το Πεκίνο. Όμως η τακτική τους δεν διαφέρει. Το όνομα εδώ αποτελεί πρόγραμμα. Όποιος έχει την εξουσία να ερμηνεύει αυθεντικά τις λέξεις, μπορεί να διεκδικήσει αύριο και την κυριαρχία πάνω στα πράγματα. Η «λύση» της υποχώρησής μας στο ζήτημα του ονόματος, όπως την απαιτούν σήμερα από μας πανταχόθεν ως χειρονομία δήθεν ανωτερότητος και μεγαλοθυμίας, αντί να κλείσει το ζήτημα όπως προφητεύουν οι καλοθελητές, θα το ανοίξει οριστικά. Ακόμη και η προσχώρηση εκ μέρους μας στην λογική της σύνθετης ονομασίας, όπως διαφαίνεται, θα αποτελέσει κολοσσιαία συμβολική, τουτέστιν πολιτική ήττα.

Εν κατακλείδι, δεν σου κρύβω ότι απόψεις όπως οι δικές σου, το ίδιο σχεδόν όσο και η θλιβερή αναξιοπρέπεια της επίσημης εξωτερικής πολιτικής μας, με γεμίζουν απαισιοδοξία για την ικανότητά μας ως συλλογικής οντότητας να αναγνωρίζουμε και να αντιμετωπίζουμε ως τέτοιες ακόμη και τις πιο ιταμές προσβολές. Την ίδια εκείνη Κυριακή που δημοσιευόταν το άρθρο σου, τα πρακτορεία ειδήσεων μετέδιδαν ότι ακόμη και ένας «ένθερμος υποστηρικτής της ευρωατλαντικής προοπτικής της ΠΓΔΜ και της συνταγματικής ονομασίας της χώρας», όπως η κ. Αγγέλικα Μπερ, Γερμανίδα ευρωβουλευτίνα των Πρασίνων, ομολογούσε το αυτονόητο, πως δηλαδή η απόφαση να μετονομαστεί το αεροδρόμιο των Σκοπίων σε «Μέγας Αλέξανδρος» συνιστά πρόκληση εις βάρος της Ελλάδος (www.kathimerini.gr, 4. 2. 2007). Εμείς ώς πότε θα εξακολουθούμε να στρέφουμε ανέμελα και την άλλη παρειά στο χέρι που μας ραπίζει;
Μετά πάσης ειλικρινείας
δικός σου

Κώστας Κουτσουρέλης

Πρώτη δημοσίευση: εφ. Η ΑΥΓΗ, Κυριακή, 11 Φεβρουαρίου 2007

Advertisements
This entry was posted in Κώστας Κουτσουρέλης and tagged . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s