Ο «υπαρκτός ευρωπαϊσμός» και η Ελλάδα

Του Αντώνη Ζέρβα

Τον Οκτώβριο του 2009, όλη η Ευρώπη κοιτούσε έκπληκτη την Ελλάδα να ανεβάζει στην κυβέρνηση τους Σοσιαλιστές. Η ευρωπαϊκή Αριστερά αναθάρρησε και μαζί της όλοι όσοι είχαν μείνει άλαλοι από το πρωτόφαντο κίνημα βίας των Δεκεμβριανών.

Τον Γενάρη του 2010 όλη η Ευρώπη στιγμάτιζε την Ελλάδα για την κατάντια και την εξαθλίωσή της, σε βαθμό που να ντρέπεσαι πια να περπατήσεις στους δρόμους των Βρυξελλών.

Οι ανώνυμοι επενδυτές της ανάπτυξης έτριβαν τα χέρια τους, καρτερώντας πότε θα αποβληθεί η Ελλάδα από την Ευρωζώνη για να πολλαπλασιάσουν ακόμη μια φορά τα κέρδη τους. Τώρα κερδοσκοπούν επί του χρέους της, ενώ αφάνταστες θυσίες έρχονται να επιβληθούν στα μικρομεσαία εισοδήματα για να σωθεί η Ελλάδα, η οποία κανείς δεν ξέρει πλέον τι είναι και προς τι υπάρχει.

Πράγματι, τα τελευταία είκοσι χρόνια αυξήθηκε σημαντικά το βιοτικό επίπεδο των πολιτών και ταυτοχρόνως αποσαθρώθηκε κάθε έννοια έθνους, πατρίδας και καθήκοντος.

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες και ο σοφτ ελληνισμός των Μαρμάρων ήταν ορισμένες από τις λαμπρές ιδέες του εκσυγχρονισμού που πίστεψε βαθύτατα στον «υπαρκτό ευρωπαϊσμό».

Στο όνομα ποιας ιδέας καλούνται σήμερα οι Έλληνες να σφίξουν το ζωνάρι τους; Άραγε, οι καλύτερες μέρες που θα ξανάρθουν θα αφορούν μόνο το κατά κεφαλήν εισόδημα; Η οικονομική κατάρρευση είναι αποτέλεσμα κακής διαχείρισης ή βαθύτερο σύμπτωμα ενός λαού που απώλεσε κάθε ιερό και όσιο; Ποια είναι η ευθύνη των πολιτικών ηγετών που άφησαν τα υπέρογκα κοινοτικά κονδύλια στη διάκριση των επιχειρηματιών «με ανθρώπινο πρόσωπο»; Διότι τα προγράμματα οικονομικής σταθερότητας και εξυγίανσης των δημοσιονομικών είναι καλά και άγια για την επιβίωση. Αρκεί όμως η επιβίωση;

Όταν αναλογίζεται κανείς ότι το θαυμαστό νομοθετικό καί θεσμικό έργο που διέπει τις σύγχρονες κοινωνίες δεν εμπόδισε σε τίποτε απολύτως το πρωτοφανές εύρος της διαφθοράς που χαρακτηρίζει τη σύγχρονη συνείδηση, αντιλαμβάνεται ότι κάτι δεν πάει καλά. Αντιλαμβάνεται ότι η διαφθορά ή διαπλοκή, όπως λέγαμε παλιότερα, είναι μάλλον συστατικό στοιχείο των τεχνοοικονομικών κοινωνιών και γι’ αυτό γελιούνται όσοι εναποθέτουν τις ελπίδες τους στην πράσινη ιδεολογία.

Άλλωστε, η ίδια η Ευρώπη του υπερανταγωνισμού δεν έχει κατορθώσει ώς σήμερα να μας πείσει πώς εννοεί τον πολίτη στο πλαίσιο της διά βίου μάθησης και κινητικότητας των παγκοσμιοποιημένων αγορών. Οταν ακούς φερ’ ειπείν την υπουργό Παιδείας, ακούς απλώς σε μετάφραση τις οδηγίες της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Και αυτό γίνεται χρόνια τώρα. Αλλά με μια παιδεία χωρίς εθνική στοιχείωση, και κατά συνέπεια χωρίς καλλιέργεια της ιδέας του προορισμού και του χρέους, ο πολίτης της συμμετοχικής δημοκρατίας θα παραμείνει ένας από τους πολλούς ευφημισμούς του πελάτη – χρήστη.

Ολοι αναρωτιούνται σε τι οφείλεται η δεξιά στροφή της Ευρώπης. Κατ’ εμέ, το πράγμα είναι απλό. Πρόκειται για την ενστικτώδη νοσταλγία του αριστοτελικού πνεύματος δικαιοσύνης, εντιμότητας, παρρησίας και κυρίως μέτρου με γνώμονα τον κοινό νου. Ούτε συσσώρευση πλούτου ούτε φρικτή φτώχεια. Μια κοινωνία μεσαίων τάξεων και ισορροπίας μεταξύ τεχνικού και πνευματικού πολιτισμού. Αυτά φαίνεται να ζητεί πλέον ο Ευρωπαίος πολίτης, μετά το όραμα του «υπαρκτού ευρωπαϊσμού», που εν ονόματι της οικονομικής προόδου και της οικονομικής ελευθερίας μετέβαλε την κοινωνική αδικία σε βασική αρχή πραγματισμού.

Το ζήτημα που γεννιέται τώρα είναι αν όντως ανταποκρίνεται η ευρωπαϊκή Δεξιά στις προσδοκίες του πολίτη.

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Καθημερινή  21-03-10

Advertisements
This entry was posted in Αντώνης Ζέρβας and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s