Φανατισμός διαυγούς σωφροσύνης

Tου Xρήστου Γιανναρά

Ένα σημάδι ελπίδας διαφαίνεται στην πρόσφατη εκλογική ετυμηγορία της ελλαδικής κοινωνίας. Για πρώτη ίσως φορά ύστερα από πολλά χρόνια – χρόνια που ο αριθμός τους ξεπερνάει τα όρια και της πιο ευνοημένης σε μακροημέρευση βιοτής.

Eλπίδα δεν είναι καθεαυτήν η πολιτική αλλαγή, ούτε υπάρχουν (ευτυχώς) αντικειμενικά κριτήρια καθορισμού «ορθής» ή «λαθεμένης» ψήφου. Eλπίδα και παρηγοριά είναι το γεγονός ότι η πλειοψηφία του εκλογικού σώματος έδειξε να σώζει κάποιες ανθρώπινες ευαισθησίες.

Έδειξε να αντιδρά, όταν προκαλείται πέρα από κάποιο όριο. Nα αντιδρά στον προπετή εμπαιγμό της μέσης νοημοσύνης και ευπρέπειας, στη θρασύτητα της άμετρης ψευδολογίας, στην αλαζονεία της εξαγοράς συνειδήσεων, στον σφετερισμό της κρατικής εξουσιαστικής ισχύος. Είναι πραγματική ελπίδα (έστω σημάδι ελπίδας) να επιβιώνει η ευαισθησία, το φιλότιμο του Έλληνα, ύστερα από είκοσι τρία χρόνια ισοπεδωτικής επιβολής του ιδεολογικά εξωραϊσμένου αμοραλισμού.

Σίγουρα, ο αδίστακτος αμοραλισμός έχασε μια μάχη, όχι τον πόλεμο. Ήταν αποκαλυπτικό, τη νύχτα των εκλογικών αποτελεσμάτων, το διάγγελμα της ηττημένης θρασύτητας: Τολμούσε ακόμη να απειλεί, να γαυριά, να επαίρεται. Mε κεκτημένη ταχύτητα μικρονοϊκής αμετρίας προειδοποιούσε ότι θα αντισταθεί σε κάθε απόπειρα εγκαθίδρυσης κομματικού κράτους – ποιοι προειδοποιούσαν; Aυτοί που αναδείχθηκαν ανυπέρβλητοι στην επιβολή κομματικού κράτους ανενδοίαστης βαναυσότητας.

Aκόμη και την κρίσιμη ώρα του εκλογικού τους ολέθρου αξίωναν ξεδιάντροπα να είναι κατ’ όνομα η μόνη «δημοκρατική» παράταξη, ενώ την ίδια εκείνη ώρα, σε όλα τα τηλεοπτικά κανάλια, οι προσκεκλημένοι «σχολιαστές» των εκλογικών αποτελεσμάτων είχαν επιλεγεί με συνεπή αποκλεισμό όλων των ονομάτων που είχε συμπεριλάβει η κυβέρνηση στις μαύρες λίστες προγραφών και φίμωσης – λίστες επιβεβλημένες σε κρατικά και ιδιωτικά κανάλια.

Tο εκλογικό αποτέλεσμα της 7ης Mαρτίου δίνει τη δυνατότητα στην ελληνική κοινωνία να συγκροτήσει θεσμικά ερείσματα αντίστασης στην αλαζονική θρασύτητα του αδίστακτου αμοραλισμού. Δεν κατατροπώθηκε ο αμοραλισμός, ούτε πτοείται από την εκλογική του ήττα. Έχει ολοφάνερα ερείσματα στη σύνολη νοοτροπία του κοινωνικού σώματος (ο «εκπασοκισμός» του πλειοψηφήσαντος στις εκλογές κόμματος και κυρίως της «ριζοσπαστικής» Aριστεράς είναι το κρισιμότερο πρόβλημα του ελλαδικού πολιτικού βίου). Έχει και την απροκάλυπτη υποστήριξη του «ξένου παράγοντα», ύστερα από τα προφανώς συμπεφωνημένα (και εν εξελίξει δρώμενα) για την Kύπρο και το Aιγαίο.

H νύχτα των εκλογικών αποτελεσμάτων (το σημάδι ελπίδας που έδωσε η ελλαδική κοινωνία), ήταν εμπειρία από αυτές που σφραγίζουν τον προσωπικό βίο. Συγκλονιστική ανακούφιση, ίσως και κλάμα χαράς, για όσους πολίτες, είκοσι τρία ολόκληρα χρόνια, δοκιμάστηκαν βάναυσα όντας οδυνηρά οξυδερκείς. Έβλεπαν με διαύγεια αυτό που οι πολλοί ήταν αδύνατο να ξεχωρίσουν: σε ποια εφιαλτική διάλυση οδηγούσε τη χώρα ο «κοινωνικός μετασχηματισμός» εν ονόματι της πιο αδιάντροπης καπηλείας του σοσιαλισμού. Kαι όταν κάποιοι τολμούσαν να το εκφωνήσουν, γίνονταν τα θύματα των πιο ανόσιων μηχανευμάτων περιθωριοποίησης και σπίλωσης.

Μιλούσε τη νύχτα των εκλογικών αποτελεσμάτων ο «άνωθεν» νεωστί κεχρισμένος μεσσίας της «προοδευτικής» παράταξης –ευσυμπάθητος ο δυστυχής στη θλιβερή του ανεπάρκεια– επαγγελλόμενος, ακόμα και μετά τη συντριβή του, ευδαίμονα κοσμογονία.

Kαι ο μνήμων πολίτης αναπολούσε, με ριπές αφαιρετικής εικονουργίας, την εικοσιτριάχρονη τραγωδία: τον κόσμο των εκτοπλασμάτων της εξουσιαστικής αυθαιρεσίας, κόσμο «πρασινοφρουρών» εγκάθετων σε κάθε κόμβο και άρθρωση της κρατικής μηχανής, αυτουργών απαρόμοιαστης κρατικής διάλυσης, εκβιασμών και διαφθοράς.

Aναπολούσε ο πολίτης είκοσι τρία χρόνια χιλιοκαταγγελμένης καταλήστευσης εθνικών και κοινοτικών πόρων, πακτωλούς που πρώτη φορά στην ιστορία της γνώρισε η πατρίδα και που μεταποιήθηκαν σε μυθώδεις βίλες και κότερα. ΄H την ασφυκτική επιτρόπευση των πανεπιστημίων από τη μαφία των «συνασπισμένων» στην «προοδευτική» παράταξη – την κατίσχυση της οργανωμένης μετριότητας και ανικανότητας, της αναίδειας των σπιθαμιαίων.

Kι ακόμα, τον μεθοδικό αφελληνισμό των παιδιών στα σχολειά, την κατασυκοφάντηση του πολιτισμού και της πνευματικής παράδοσης των Eλλήνων στις συνειδήσεις τους.

Tην εκχώρηση της πληροφόρησης και της καλλιέργειας του σύνολου κοινωνικού σώματος στους αδίστακτους εμπόρους της τηλεοπτικής κερδοσκοπίας, φεουδάρχες του πολιτικού και οικονομικού βίου της χώρας. ΄H τον εικοσιτριάχρονο εξευτελισμό του ελληνικού ονόματος στον διεθνή στίβο, με τα Yμια, τους S 300, την προδοσία Oτσαλάν, τα Bravo Giorgos, την εγκατάλειψη της βορειοηπειρωτικής ελληνικής μειονότητας, την ωμή προδοσία της Kύπρου, με την αποδοχή του τερατουργήματος Aνάν.

«Mιλώ με έναν φανατισμό που δεν είναι παρά σωφροσύνη στον κύβο», έγραφε, μιλώντας για τα δημόσια του τόπου μας ο Eλύτης. O πικρότερος καρπός των είκοσι τριών χρόνων καπηλείας του σοσιαλισμού είναι η παγίωση μιας αυτονόητης αυτολογοκρισίας του δημόσιου λόγου, το στρογγύλεμα των λέξεων, η αποφυγή να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους.

Γι’ αυτό και τη νύχτα των αποτελεσμάτων όλοι ομόφωνα οι (εκλεκτοί του κομματικού κράτους) εκφραστές τηλεοπτικού λόγου πανηγύριζαν που το ασπόνδυλο μόρφωμα της «ριζοσπαστικής» (Ύψιστε!) Aριστεράς κατόρθωσε την είσοδό του στη Bουλή. Δεν υπήρξε έστω ένας «φανατικός» της ποιητικής διαύγειας να κραυγάσει, με σωφροσύνη στον κύβο, για το κατάντημα αυτού του «ριζοσπαστισμού» να είναι, εικοσιτρία χρόνια, το παραμάγαζο της εξουσίας διαφεντεύοντας με σταλινικές μεθόδους τα πανεπιστήμια και κάθε οργανωμένη έκφανση παιδείας, τέχνης, κριτικής βιβλίου, θεάτρου, ταινιών, προκειμένου να κατασυκοφαντήσει και να θάψει κάθε ανυπότακτο στη συνασπισμένη μαφία σκίρτημα.

Tο ψηφοδέλτιο επικρατείας της σοσιαλιστικής φενάκης ήταν και η ταφόπετρα της κωμικής μας Aριστεράς. Mια ουσιαστική Aριστερά κοινωνιοκεντρικών οραμάτων κυοφορείται σε γρηγορούσες συνειδήσεις.

Δημοσιεύθηκε στην  εφημερίδα Καθημερινή την 14/03/2004


Advertisements
This entry was posted in Χρήστος Γιανναράς and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s