Ο αγώνας του κ. Σαρκοζί

Tου Κώστα Iορδανίδη

Συχνότατα η σημερινή Ευρώπη υπήρξε το πεδίο εντόνου αντιπαραθέσεως των εθνικών πολιτικών επιλογών μιας κυβερνήσεως με την κυρίαρχη τάση ενοποιήσεως, που δεν εξαντλείται στην υιοθέτηση κοινού νομίσματος, αλλά προωθεί εκ παραλλήλου την ομογενοποίηση της συμπεριφοράς και των συνηθειών των πολιτών της.

Από την άποψη αυτή, η σύγκρουση του Γάλλου προέδρου κ. Νικολά Σαρκοζί με τον πρόεδρο της Επιτροπής κ. Μανουέλ Μπαρόζο, στο Συμβούλιο Κορυφής της περασμένης Πέμπτης, δεν αποτελεί εξαίρεση. Καινοφανής ήταν η αυθάδεια της επιτρόπου Δικαιοσύνης κ. Βίβιαν Ρέντινγκ, η οποία παραλλήλισε την εκδίωξη των Ρομά από τη Γαλλία στις χώρες καταγωγής τους με τις πρακτικές της ναζιστικής Γερμανίας.

Η κ. Ρέντινγκ δεν αγνοούσε ότι ο κ. Σαρκοζί κατάγεται, εκ μητρός, από εβραϊκή οικογένεια της Θεσσαλονίκης, τους Μαλάχ, 57 μέλη της οποίας υπήρξαν θύματα του Oλοκαυτώματος. Μόνον ιδεοληψία της πλέον ακραίας μορφής, που δεν είναι ασύνηθες φαινόμενο στο επίπεδο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, μπορεί να δικαιολογήσει αυθάδεια τέτοιου μεγέθους.

Ο κ. Σαρκοζί –από πατέρα και μητέρα μετανάστες– ως πρόεδρος της Γαλλίας έχει υποχρέωση να υπερασπισθεί τα συμφέροντα των Γάλλων πολιτών, ασχέτως οδηγιών, τάσεων και αποφάσεων. Έχει επίσης υποχρέωση και έναντι της Ιστορίας, αφού η Γαλλία διαμόρφωσε εθνική κρατική αντίληψη πολύ πριν από την επανάσταση του 1789.

Πέραν της συγκυρίας, όμως, η περίπτωση της Γαλλίας αναδεικνύει μία μείζονα πολιτική αντίθεση που υφέρπει στην Ευρώπη σήμερα. Η πρώτη διαμόρφωση της Ενώσεως υπήρξε δημιούργημα δεξιών ηγετών που πίστευαν στην ιδέα του εθνικού κράτους, αλλά το σημερινό σχήμα υπονομεύει τις βασικές συντεταγμένες της εθνικής οντότητος.

Ο Κάρολος Ντε Γκωλ ήταν η απόλυτη έκφραση του γαλλικού αστικού εθνικού κράτους και ο Κόνραντ Αντενάουερ, παρ’ όλα τα επιτίμια που έπρεπε να καταβάλει λόγω του παρελθόντος της Γερμανίας, είχε ως στόχο να δημιουργήσει νέο αστικό γερμανικό κράτος και το επέτυχε.

Σήμερα, όμως, το εθνικό αστικό κράτος ως οικονομική οντότητα, ως εθνοτικό σύνολο, καταργείται. Η Δεξιά αδυνατεί να διαχειρισθεί τη νέα κατάσταση και, όταν ενεργεί κατά την φύση της, κατηγορείται για «αντικοινοτική» συμπεριφορά. Αντιθέτως, ανακυκλωθέντες κομμουνιστές και κάθε μορφής διεθνιστές δεν έχουν πρόβλημα να κινηθούν στο νέο περιβάλλον, έπειτα από κάποιες ιδεολογικές αναπροσαρμογές.

Εθνική πολιτική ακολουθεί μόνον η Γερμανία, η οποία επέβαλε απολύτως τις αντιλήψεις της όταν συναίνεσε στη δημιουργία του ευρώ. Η καγκελάριος κ. Αγκελα Μέρκελ, που ως άτομο διαμορφώθηκε στο άτεγκτο κομμουνιστικό καθεστώς της Ανατολικής Γερμανίας, σε συνδυασμό με τις πρωσικές παραδόσεις της χώρας της, επιβάλλει τους όρους της στη λειτουργία της Eυρωζώνης. Και από την πλευρά της πράττει ορθότατα.

Ο κ. Σαρκοζί, με τη Γαλλία οικονομικά ασθενέστερη από τη Γερμανία, προσπαθεί να διαφυλάξει τις άυλες πλέον ιδιότητες του εθνικού αστικού κράτους, που δημιουργήθηκαν στη χώρα του και αποτέλεσαν το πρότυπο για όλη την Ευρώπη. Συμπαθής η προσπάθειά του, αλλά, ιστορικά, μάλλον καταδικασμένη.

Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή την 19 Σεπτεμβρίου 2010.

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_19/09/2010_1292645

Advertisements
This entry was posted in Κώστας Ιορδανίδης and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s