Η αθλιότητα της μισής αλήθειας

Ας μας επιτραπεί σαν εισαγωγικό σχόλιο στην ανάρτηση του άρθρου του Σταύρου Λυγερού να προταχθεί σχόλιο που απέστειλε ο διαχειριστής της ιστοσελίδας προς τον κ. Λυγερό:

«Οι λογικές αυτές, που δεν είναι μόνον του Πάγκαλου, στοχεύουν στην εσωτερίκευση εκ μέρους των πολιτών της ενοχής με στόχο την υπονόμευση κάθε λογικής «περί υπευθύνων» με την πολιτική σημασία του όρου.

Η πολιτική τάξη ευθύνεται για το κατάντημα της Χώρας δεδομένης και της βαρύτητας του κρατικού μηχανισμού για την ελλαδική κοινωνία. Η πολιτική αλλαγή θα μπορούσε να προέλθει από μέρος της πολιτικής ελίτ η οποία ούτως ή άλλως είναι οργανωμένη σε αντίθεση προς τους πολίτες που ακόμη κι αν μερίδα αυτών ήταν πολιτικά οξυδερκής, ώστε να βλέπει την αλήθεια, δεν μπορούσε να πράξει ο,τιδήποτε.

Το πολιτικό κόμμα του οποίου ο κ. Πάγκαλος είναι ηγετικό στέλεχος μάλιστα νομιμοποιούσε ιδεολογικά αυτή την κατάσταση. Για το κόμμα αυτό ο υπέρογκος δανεισμός ήταν πολιτικά νόμιμος, «εφόσον όλοι δανείζονταν» κι αφού «ο δανεισμός χρησιμοποιήθηκε για την δόμηση κοινωνικού κράτους». Η μαζικοποίηση των πελατειακών σχέσεων ήταν αποκατάσταση των αποκλεισμένων από το ¨κράτος της Δεξιάς», να μην πούμε ότι δεν ήταν δυνατόν να επιτευχθεί η «αλλαγή» με ένα κράτος που ήταν στα χέρια των «αντιδραστικών». Η καταχρέωση των νοικοκυριών από το 1996 και δώθε ήταν «ανάπτυξη» που οδηγούσε στην «ισχυρή Ελλάδα».

Του Σταύρου Λυγερού

«Η απάντηση σε όλους αυτούς που μας ρωτάνε “πού τα φάγατε τα λεφτά” είναι μία: Σας διορίζαμε για χρόνια, τα φάγαμε μαζί, ακολουθώντας μια πρακτική αθλιότητας, εξαγοράς και διασπάθισης του δημοσίου χρήματος». Δεν πρόκειται για αυτοκριτική. Ο Θόδωρος Πάγκαλος χρησιμοποιεί το πρώτο πληθυντικό και το «μαζί» σαν όχημα για να ενοχοποιήσει την κοινωνία. Πιστός στη γραμμή της κυβέρνησης, αλλά πιο έξυπνος από τα κάθε λογής «παπαγαλάκια» της.

Η κοινωνία δεν είναι αθώα, αλλά «το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι». Το πολιτικό σύστημα καλλιέργησε μία σχέση άρρητης συναλλαγής με τους πολίτες και σταδιακά διαμόρφωσε κλίμα εκατέρωθεν ένοχης ανοχής. Εξαγόραζε την ανοχή της κοινωνίας στα προνόμια και στην ατιμωρησία του, ανεχόμενο από την πλευρά του μορφές «λαϊκής παρανομίας», όπως η εκτεταμένη διαφθορά δημοσίων υπαλλήλων, η φοροδιαφυγή, τα αυθαίρετα κ.λπ.

Αναμφίβολα, ένα σημαντικό μέρος από το γιγαντιαίο ποσό που εμφανίζεται ως δημόσιο χρέος διαχύθηκε στα μικρομεσαία στρώματα με διορισμούς – ρουσφέτια και με ποικίλες αντιπαραγωγικές παροχές. Ετσι εξασφαλίσθηκε η μακρόχρονη ιδεολογική συναίνεση της κοινωνίας σε μία πορεία, η οποία με μαθηματική ακρίβεια οδηγούσε στον γκρεμό. Αυτή, όμως, είναι η μία όψη. Η άλλη όψη είναι ότι με τις ευλογίες του πολιτικού συστήματος τη μερίδα του λέοντος την έχουν ιδιοποιηθεί τα μεγάλα «ψάρια» της διαπλοκής, για τα οποία ο Πάγκαλος, βεβαίως, δεν λέει λέξη.

Τώρα που ήλθε η ώρα του λογαριασμού, τα μικρομεσαία στρώματα θα πληρώσουν πανάκριβα την όποια μικρή συμμετοχή στο «πάρτι» ή τουλάχιστον την ανοχή τους προς το κλεπτοκρατικό μοντέλο ανάπτυξης, που σήμερα καταρρέει. Σε αντίθεση με τα μεγάλα «ψάρια», τα μικρά δεν έχουν διεξόδους. Κατά μία έννοια, η πολιτική μάς εκδικείται, επειδή πάψαμε να είμαστε επί της ουσίας πολίτες. Αρνηθήκαμε την ευθύνη μας για τα κοινά. Εκφυλισθήκαμε σε ψηφοφόρους – πελάτες των κομμάτων, είτε κλειστήκαμε αυτάρεσκα στον κάθε μικρόκοσμό μας. Κατ’ αυτόν τον τρόπο αφήσαμε να καθορίζουν τις τύχες μας συνήθως θλιβεροί και ενίοτε άθλιοι επαγγελματίες πολιτικάντηδες, ορισμένοι εκ των οποίων σήμερα ανερυθρίαστα κουνάνε το δάκτυλο στην κοινωνία. Η μισή αλήθεια του Πάγκαλου είναι χειρότερη από ψέμα.

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Καθημερινή την 24 Σεπτεμβρίου 2010.

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_07/10/2010_1292695


Advertisements
This entry was posted in Σταύρος Λυγερός and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Η αθλιότητα της μισής αλήθειας

  1. Ο/Η επαρχιωτοπούλα λέει:

    είναι εξοργιστικός ο ρόλος που έχει αναλάβει ο Πάγκαλος και αυτό που είναι ακόμα πιο ξεδιάντροπο είναι ότι εμφανίζεται τάχα μου ως «ντόμπρος» πολιτικός, που δεν φοβάται να τα πει έξω από τα δόντια στην «πολιτική του πελατεία»..τόσο ατρόμητος..αν και κατανοώ ότι παίζει ένα ρόλο συγκεκριμένο (άξεστο και άχαρο αλλά μάλλον αποτελεσματικό) στην προσπάθεια της κυβέρνησης να κρατήσει λίγο ακόμα σε καταστολή το εξαγριωμένο πλήθος, ενδιαφέρον έχει το γεγονός ότι οι διαφωνίες που έχουν διατυπωθεί αφορούν στο ποσοστό της ευθύνης και κανείς δεν επισημαίνει το εξής απλό: η ευθύνη είναι εξ ολοκλήρου αυτών που είχαν τη δυνατότητα να φτιάξουν θεσμούς και δεν το έπραξαν. Για τους κυβερνώντες ήταν το δημόσιο ένα πηγάδι παροχών – αυτοί αποφάσιζαν πότε βρήκαμε πάτο ή πότε υπήρχε νερό για όλους ή ποίοι θα έπιναν και υπό ποιες προϋποθέσεις…κανένας ψηφοφόρος δεν θα αμφισβητούσε το κύρος μιας αδιάβλητης διαδικασίας στελέχωσης του δημοσίου τομέα αν υπήρχε η πολιτική βούληση να εφαρμοστεί κάτι τέτοιο. Η στάση του Πάγκαλου είναι ξεδιάντροπη γιατί όχι μόνο μετατρέπει την ενοχή σε συνενοχή, αλλά αφήνει να υπονοηθεί ότι όλο αυτό προέκυψε από κάποιο είδος κοινής συμφωνίας – σαν να αποφασίσαμε από κοινού το πως θα στελεχωθεί και θα οργανωθεί ο δημόσιος τομέας, οπότε τώρα δεν έχουμε δικαίωμα να διαμαρτυρόμαστε ούτε για το χάλι του ούτε για την κατάσταση της οικονομίας. Τότε που αποφασίζαμε όλοι μαζί διορισμούς, ρουσφέτια και αδικαιολόγητες αδιαφανείς παροχές γιατί δεν διαμαρτύρονταν κανείς; Δεν νομίζω ότι χρειάζεται κάτι άλλο για να περιγράψει κανείς το γελοίο του πράγματος..(βέβαια, το γεγονός ότι η ΑΔΕΔΥ δεν καταδέχτηκε να εμπλακεί σε διαμάχη -έστω για τη (χαμένη) τιμή αυτών που υποτίθεται οτι εκπροσωπεί- κάτι δείχνει..)

    • Ο/Η Λεωνίδας λέει:

      Συμφωνώ μαζί σας «επαρχιωτοπούλα».

      Εκείνο το ¨όλοι μαζί» προσπαθεί να καταστήσει συνένοχους τον σύνολο λαό και την πολιτική ηγεσία. Ο «λαός» δεν είναι ένα ενιαίο σώμα όπως και οι πολιτικοί. Οι τελευταίοι όμως έχουν την δύναμη, στον βαθμό που είναι οργανωμένοι αλλά και λαμβάνουν αποφάσεις, να αλλάξουν πράγματα.

      Με αυτή την έννοια δεν έχει κανείς παρά να ανακαλέσει στη μνήμη του ποιοι ήσαν εκείνοι που διόριζαν μαζικά και δίχως διαδικασίες και ποιοι αρνούνταν, δημόσια και μαχητικά, τέτοιου είδους πρακτικές.

      Αν θυμούμαι καλά, ως προς το επίμαχο, δεν μπορώ να ανακαλέσω διαφωνίες.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s