Μεταξύ έπαρσης και εθελοτυφλίας. Η εξέγερση στα γαλλικά προάστια

Με αφορμή την προ ετών εξέγερση στα γαλλικά προάστια ο Κώστας Κουτσουρέλης  συνέταξε ένα άρθρο προχωρώντας σε μία σειρά από σκέψεις οι οποίες αναφέρονται στη μετανάστευση και την ένταξη των μεταναστών. Με τον τρόπο που εγώ διαβάζω το κείμενο ο Κουτσουρέλης σχετικεύει την αξία του διπόλου μεταξύ καταστολής και ένταξης των μεταναστών για να τονίσει την δυσκολία αυτού καθεαυτού του προβλήματος εστιάζοντας συνάμα στην πολιτισμική ιδιαιτερότητα των σύνοικων πληθυσμών. Ιδιαίτερα φυσικά όσον αφορά στους μουσουλμάνους. Ενδιαφέρον επίσης είναι ότι,  σε αντίθεση με τον χυδαίο υλισμό που λανθάνει στη σκέψη όλων όσοι πραγματεύονται αυτά τα ζητήματα δημοσίως, θα αναδείξει ακόμη και όψεις όπως η μνησικακία των προς ένταξη πληθυσμών αλλά και την πίεση που δέχονται τα λαϊκά ή ακόμη και τα φτωχότερα κοινωνικά στρώματα. Σε μία χώρα που λιγοστές εξαιρέσεις – μία τέτοια είναι και ο Σταύρος Λυγερός για παράδειγμα – προωθούν, δίχως ιδεοληψίες, τον δημόσιο διάλογο γι’ αυτά τα ζητήματα κείμενα σαν αυτό του Κουτσουρέλη είναι σημαντικά από πλήθος επόψεις.

του Κώστα Κουτσουρέλη

ΕΝΑ ΠΛΑΚΑΤ ΠΕΡΙΜΕΝΕ τον Όσκαρ Λαφονταίν στο προεκλογικό συνέδριο του νέου Kόμματος της Αριστεράς στο Βερολίνο. Ένα πλακάτ και ένα σύνθημα: «Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΕΚΕΙ ΟΠΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΞΕΝΟΣ». Το υπονοούμενο ήταν σαφές. Ο Λαφονταίν είχε αποτολμήσει να αναφερθεί στον ρόλο που εκ των πραγμάτων διαδραματίζουν οι «ξένοι εργάτες» (Fremdarbeiter) στην υπονόμευση του κοινωνικού κράτους στη Γερμανία. Τα όσα ακολούθησαν τις δηλώσεις του, ήταν αναμενόμενα. Ρήτορες από όλο το πολιτικό φάσμα έσπευσαν να διαδηλώσουν τον αποτροπιασμό τους για το πολιτικώς απρεπές του όρου. Δεν έλειψαν και οι συγκρίσεις με την προπαγανδιστική γλώσσα των εθνικοσοσιαλιστών. Στην μεταπολεμική Γερμανία δεν υπάρχει πιο γκαιμπελικός τρόπος για να εκβιάσεις την σιωπή των ενοχλητικών, από το να υπαινιχθείς την σύμπλευσή τους με τον ναζισμό. Εν προκειμένω, ο εκβιασμός έπιασε. Ο Λαφονταίν δεν ξαναέκανε λόγο για το θέμα.

Το περιστατικό δείχνει γλαφυρά πόσο δύσκολο είναι στην σημερινή Ευρώπη να συζητήσουμε τα ζητήματα που σχετίζονται με την μετανάστευση, αφού οι προκαταλήψεις μας τα έχουν μετατρέψει σε ιδεολογικά ταμπού. Και είναι βέβαιο ότι τα νωπά ακόμη έκτροπα στην Γαλλία δεν πρόκειται να μας βοηθήσουν να προχωρήσουμε προς αυτήν την κατεύθυνση. Όπως συνέβη άλλωστε και με τις πολιτικές δολοφονίες επιφανών επικριτών του Ισλάμ στην Ολλανδία, τις επιθέσεις στη Μαδρίτη και το Λονδίνο, τις κουρδοτουρκικές συγκρούσεις προ ετών στη Γερμανία κ.ο.κ, που όλες τους είχαν ως πρωταγωνιστές νεαρούς μωαμεθανούς μετανάστες. Σε συνθήκες κρίσης ακούγεται συνήθως αυτός που ξεφωνίζει τα πιο απλοϊκά συνθήματα. Για «αποβράσματα» που αξίζουν «μηδενική ανοχή» μιλούν οι μεν, ρίχνοντας λάδι στη φωτιά που υποτίθεται ότι προσπαθούν να σβήσουν. Για «εξέγερση των αθλίων» και των «κολασμένων», κάνουν λόγο οι δε, εξωραΐζοντας και ηρωοποιώντας τη βία. Αμφότεροι πάντως, και αυτό δεν είναι τυχαίο, συμφωνούν μεταξύ τους σε ένα: ότι φάρμακο για την θεραπεία του κακού δεν μπορεί παρά να είναι το κράτος. Για να καταστείλει τους ταραξίες, λένε οι πρώτοι. Για να τους περιθάλψει και για να τους «εντάξει», αντιτείνουν οι δεύτεροι.

Δυστυχώς για μας, κανένα από τα γνωστά ιστορικά προηγούμενα δεν μπορεί να μας πείσει ότι το ζήτημα της μετανάστευσης είναι τόσο απλό ώστε να το εμπιστευθούμε ανέμελα στην κρατική προαίρεση. Όπου οι διαφορές μεταξύ των σύνοικων πληθυσμών είναι τόσο βαθιές όσο μεταξύ των σημερινών Ευρωπαίων και των μουσουλμάνων μετοίκων, όλα δείχνουν ότι οι τριβές και οι συγκρούσεις είναι αναπόφευκτες. Η γεφύρωση της απόστασης, αν θεωρηθεί καν δυνατή, είναι μια διεργασία μακροχρόνια, αβέβαιη, και επώδυνη. Επώδυνη πρώτ’ απ’ όλα για τα φτωχότερα στρώματα του πληθυσμού, που η παρουσία των ξένων μεταναστών τα φέρνει αντιμέτωπα με πολλά καινοφανή προβλήματα. Με τον αθέμιτο ανταγωνισμό της μαύρης εργασίας και του μισθολογικού ντάμπιγκ, λ.χ., με την απαξίωση της δημόσιας παιδείας και υγείας, με την υποβάθμιση της ποιότητας ζωής στις λαϊκές συνοικίες. Και, επιπλέον, με το στίγμα του ρατσιστή και του ξενόφοβου οσάκις τα ίδια ή κάποιοι άλλοι εκ μέρους τους τολμήσουν να διαμαρτυρηθούν. (Βλέπε περίπτωση Λαφονταίν.)

Εξίσου επώδυνη είναι η προσαρμογή και για τους ίδιους τους μετανάστες. Αυτοί είναι άλλωστε που, θέλοντας και μη, μπορώντας μη μπορώντας, καλούνται να παραιτηθούν από τα πιο έκτυπα σημεία της ετερότητάς τους και να προσαρμοστούν σε συνθήκες ζωής, οι οποίες αντιστρατεύονται ευθέως τον τρόπο με τον οποίο κατανοούν τον εαυτό τους και τον κόσμο. Τα αισθήματα δυσφορίας, η συγκεκαλυμμένη ή απροκάλυπτη έχθρα προς ό,τι το δυτικό, η συσσωρευμένη μνησικακία που εκρήγνυται ανεξέλεγκτη στην πρώτη ευκαιρία, είναι οι συνέπειες αυτής της βίαιης διεργασίας, που την αποκαλούμε ευφημιστικά «ενσωμάτωση».

Γιατί δεν είναι μόνο η ένδεια και η ξενοφοβία που γεννούν την περιχαράκωση και την περιθωριοποίηση. Πολύ συχνά, συμβαίνει ακριβώς το αντίστροφο. Είναι δηλαδή η αποφασισμένη εσωστρέφεια μιας μειονότητας, εσωστρέφεια υπαγορευμένη από την επιθυμία να διατηρήσει πάση θυσία την ιδιαιτερότητά της, που γεννά στην εκάστοτε πλειονότητα την επιφυλακτικότητα και την ανησυχία. Εμπρός σε τέτοια φαινόμενα, οι ηθικολογίες και οι αυτοαιτιάσεις από την πλευρά της πλειοψηφίας μόνο έπαρση και εθελοτυφλία δηλώνουν. Η αυταρέσκεια της Αριστεράς, λ.χ., που νομίζει ότι η πανάκεια της κρατικής πρόνοιας και τα ωραία λόγια περί «πολυπολιτισμού» και «ανοχής» είναι ικανά να πείσουν τους νεαρούς ‘Αραβες και Τούρκους της Ευρώπης να υιοθετήσουν την δική της κοσμοεικόνα, δεν είναι μικρότερη από εκείνη του Μπους, που με δόλωμα το «ελεύθερο εμπόριο» και εξαγώγιμο προϊόν τη «δημοκρατία» προσπαθεί να κάνει τους Ιρακινούς να ερωτευθούν τον american way of life.

Πρώτη δημοσίευση: εφ. Η ΑΥΓΗ, Κυριακή, 20 Νοεμβρίου 2005
Εδώ έχει ληφθεί από την ιστοσελίδα του συγγραφέα:

http://www.koutsourelis.gr/index1.php?subaction=showfull&id=1154314228&archive=&start_from=&ucat=8&

 

Advertisements
This entry was posted in Κώστας Κουτσουρέλης and tagged , , , , , , , . Bookmark the permalink.

7 Responses to Μεταξύ έπαρσης και εθελοτυφλίας. Η εξέγερση στα γαλλικά προάστια

  1. Ο/Η Επαρχιωτόπουλο λέει:

    Η βίαιη και υποχρεωτική προσαρμογή της πλειοψηφίας στα ‘νέα’ δεδομένα που ορίζουν οι ‘αριστεροί’(όπου αριστεροί μπορείς να βάλεις και τον πιο μοβόρο νεοφιλελεύθερο), μιλάει από μόνη της!
    Κάθε άλλη ανάλυση, οποιουδήποτε, που προσπαθεί να βρει αλλού την αιτία του προβλήματος, να μοιράσει π.χ. τις ευθύνες στις δύο μεριές, δηλώνει ανικανότητα, ίσως και εσκεμμένη εθελοτυφλία!
    Και καθένας που θέλει να τοποθετεί τον εαυτό του μεταξύ εκείνων που ακόμη δε είναι ‘τυφλοί’ οφείλει με κάθε τρόπο να αναδεικνύει αυτή τη βία που ασκούν οι δήθεν ανθρωπιστές! Αν δε το κάνει, τότε σίγουρα κάποια στιγμή θα γίνει περίγελος!
    Αν και όταν δει κάποιος αυτή τη βία πολύ εύκολα θα βγάλει τα συμπεράσματα που πρέπει! Αλλά είναι τόσο δύσκολο στους τυφλούς να δουν και τα πιο απλά πράγματα! Η άσκηση βίας στο όνομα του ανθρωπισμού είναι φασισμός! Τελεία και παύλα!
    Εκτός από τους τυφλούς και οι ίδιοι οι φασίστες δε μπορούν να δουν τις φασιστικές συμπεριφορές ως τέτοιες.
    Όπως καταλαβαίνει εύκολα ο καθένας, τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα! Και φυσικά δεν έχουμε ανάγκη από ακόμη μία ανάλυση περί του μεταναστευτικού! Τζάμπα χαρτί και μελάνι!
    Ή θα κοπεί μαχαίρι η μετανάστευση και οι όποιες αντιδράσεις των ‘αριστερών’ με ταυτόχρονη επιστροφή της πλειοψηφίας των μεταναστών στις χώρες τους ή βράσε ρύζι!
    Αλλά αυτά δε γίνονται παρά μόνο στα παραμύθια!
    Και ζήσαν αυτοί στις πόλεις μας και εμείς πήραμε τα βουνά (Οι έχοντες προτιμάνε αυτά που βλέπουν και θάλασσα γιατί μια ζωή την έχουνε θέλουν και να τη γλεντήσουν)!

    • Ο/Η Λεωνίδας λέει:

      Επαρχιωτόπουλο,

      Έχω την εντύπωση πως αδικείς την προβληματική του συγγραφέα. Θα προσπαθήσω να μπώ πρώτα στη δική του λογική κι έπειτα στα ζητήματα που θέτει το σχόλιό σου.

      Αναφέρει ένα περιστατικό περί Λαφονταίν κι έπειτα προχώρα στη διαπίστωση της δυσκολίας της συζήτησης γύρω από τα προβλήματα που θέτει η μετανάστευση στην Ευρώπη (κι αυτό πιστεύω ότι πρέπει να το έχουμε κατά νού) εξ αιτίας των προκαταλήψεών μας που έχουν μετατρέψει τη μετανάστευση σε ταμπού. Στα επόμενα σημειώνει ότι οι τριβές και οι συγκρούσεις είναι αναπόφευκτες»» μεταξύ των σύνοικων πληθυσμών. Τέλος λέγει και κάτι που δεν συνηθίζεται ολωσδιόλου στις σχετικές συζητήσεις. Ότι δηλαδή είναι «επώδυνη είναι η προσαρμογή και για τους ίδιους τους μετανάστες». Κάνει και κάτι άλλο απέναντι στους διαπρύσιους κήρυκες της πολυπολιτισμικότητας και της ανοχής μετατρέποντας τους ούτε λίγο ούτε πολύ σε αυτόκλητους υπερασπιστές. Σημειώνει ότι η περιχαράκωση και η περιθωριοποίηση (γκετοποίηση κατά την περιρρέουσα έκφραση) μπορεί να προκύπτει από την «αποφασισμένη εσωστρέφεια μιας μειονότητας, εσωστρέφεια υπαγορευμένη από την επιθυμία να διατηρήσει πάση θυσία την ιδιαιτερότητά της, που γεννά στην εκάστοτε πλειονότητα την επιφυλακτικότητα και την ανησυχία». Η στόχευσή του να καταδείξει την κοινότητα μεταξύ φιλελεύθερων και αριστερών γίνεται πρόδηλη από τον παραλληλισμό, στη βάση της αυταρέσκειας των αξιών της πολυπολιτισμικότητας και της ανοχής, που κάνει μεταξύ της Αριστεράς και του Μπούς, δηλαδή της φιλελεύθερης Αμερικής.

      Όμως εσύ ενοχλείσαι από το γεγονός ότι βάζει στο ίδιο τσουβάλι κι όλους όσοι μιλούν για «μηδενική ανοχή». Όμως θα πρέπει να παραδεχθείς ότι στο κείμενο του αφιερώνεται πολύ λίγη επιχειρηματολογία γι’ αυτήν. Αντιθέτως το βάρος ρίχνεται στην άλλη πλευρά αφού για τους πρώτους λέει απλώς ότι ρίχνουν «λάδι στη φωτιά που υποτίθεται ότι προσπαθούν να σβήσουν». Ουσιαστικά ο ένστασή του εδώ είναι πραγματιστικού χαρακτήρα. Δηλαδή μας λέγει ότι δεν μπορούν να πετύχουν αυτό που θέλουν. Κι έχει δίκιο αν, ακόμη περισσότερο, λάβεις υπόψη σου ότι μιλά για την δυτική Ευρώπη κυρίως, όπου η μετανάστευση έχει διαφορετικές ρίζες από την Ελλάδα. Αντιθέτως, ως προς την άλλη πλευρά, αποδομεί συστηματικά και με συνέπεια τα ιδεολογήματά τους. Αποδομεί δηλαδή την ίδια την ιδεολογική αυτοκατανόησή τους, την ιδεολογική νομιμοποίηση των πρακτικών που αξιώνουν να εφαρμοστούν και οι οποίες συνοψίζονται στην λέξη «ενσωμάτωση».

      Εκτιμώ ότι τα σχόλια σου εκπορεύονται αποκλειστικά από την εμπειρία της ελλαδικής πραγματικότητας. Η τελευταία κυριαρχείται από τον αριστερό λόγο και τον ρηχό φιλελευθερισμό, ο οποίος αφθονεί στα καθ’ ημάς ενώ ουσιαστικά αντίλογος δεν υπάρχει. Τον τελευταίο χρόνο κι εξαιτίας των προβλημάτων, που έχουν φθάσει στο απροχώρητο, έχει ανακινηθεί μία πιο σοβαρή κουβέντα. Υπό αυτή την έννοια έχεις δίκιο.

      Διαφωνώ όμως σε ορισμένες παρατηρήσεις σου. Λές ότι οι αριστεροί όρισαν την πραγματικότητα. Αν θέλουμε να είμαστε ακριβείς οι αριστεροί νομιμοποίησαν, και νομιμοποιούν, την πραγματικότητα που το ελλαδικό κράτος επέτρεψε μη βάζοντας κανένα φραγμό στις μεταναστευτικές ροές, επιτρέποντας την μαύρη εργασία των αλλοδαπών και αφήνοντας τις λαϊκές γειτονιές να ρημάζουν. Ας μην αναφερθούμε στην απαξίωση της δημόσιας παιδείας και της δημόσιας υγείας, που αναφέρει και ο συγγραφέας. Ακόμη, σχολιάζεις ότι θα πρέπει να κοπεί μαχαίρι η μετανάστευση και οι αντιδράσεις των αριστερών. Εντάξει με το πρώτο. Το δεύτερο, γιατί; Το ζήτημα είναι να απαντάς στους αριστερούς και να αποδομείς τον λόγο τους θέτοντας στο περιθώριο τη λογική τους.

      Στην τελευταία προοπτική ο συγγραφέας προσφέρει πολύ πιο σημαντικές υπηρεσίες στον βαθμό που ξεγυμνώνει τα ιδεολογήματα της Αριστεράς και του Φιλελευθερισμού με τρόπο εναργή κι ευθύβολο.

  2. Ο/Η Επαρχιωτόπουλο λέει:

    Λεωνίδα, οι αντιδράσεις των ‘αριστερών’ κόβονται μαχαίρι όταν χωρίς δεύτερες κουβέντες τους αποδεικνύεις ότι δεν ξέρουν τι τους γίνεται και φυσικά τους βάζεις στο περιθώριο χωρίς να δίνεις πλέον σημασία για ό,τι κι αν πουν! Συμφωνούμε νομίζω.

    • Ο/Η Λεωνίδας λέει:

      Μέσα στη φούρια να σχολιάσω το σημείωμά σου δεν σε καλωσόρισα. Καλώς ήλθες λοιπόν και σ’ ευχαριστώ για τον κόπο σου να σχολιάσεις το κείμενο που αναρτήθηκε.

      Κι εγώ νομίζω ότι συμφωνούμε.

  3. Ο/Η firiki2010 λέει:

    1 Ειναι γνωστή η τακτική της Αριστεράς να μην συζητά επί της ουσίας αλλά να προτιμά να σου κολλάει ταμπελλες («δεξιός», «ρατσιστής», «ακραίος» κ.ο.κ.) ώστε να καταστήσει τον λόγο σου αναξιοπιστο και να καλύψει την αδυναμία των εππιχειρημάτων της.
    2 Νομίζω ότι είναι σαφές και από το άρθρο αλλά και από αυτό που ζούμε στην Ελλάδα ότι η μετανάστευση αυτή καθ΄εαυτή δεν είναι το πρόβλημα. Το πρόβλημα δημιουργείται απο την μετανάστευση ανθρώπων με εντελώς διαφορετική κουλτούρα και με μηδενική διάθεση προσαρμογής στην κουλτούρα της χώρας υποδοχής . Η φράση του Κουτσοπυρέλη «η αποφασισμένη εσωστρέφεια μιας μειονότητας, εσωστρέφεια υπαγορευμένη από την επιθυμία να διατηρήσει πάση θυσία την ιδιαιτερότητά της, που γεννά στην εκάστοτε πλειονότητα την επιφυλακτικότητα και την ανησυχία» νομίζω πως μας πάει στην καρδιά του προβλήματος
    3 Στην Ελλάδα φυσικά υπάρχει και το γενικότερο πρόβλημα της μη τήρησης κανόνων γενικώς και της ανοχής σε καραμπινάτες παρανομίες εν ονόματι χιλιάδων ηλιθίων λόγων («πανεπιστημιακό άσυλο»,»παιδιά είναι», «αγωνίζονται για τα ιδανικά τους» , «ένα μεροκάματο θέλει να βγάλει» και άλλα τέτοια φαιδρά)
    4 Κάποια στιγμή πρέπει να συμφωνήσουμε στο περιεχόμενο των όρων «πολυπολιτισμός» και «ανοχή» Πολυπολιτισμός ΔΕΝ είναι η ανοχή της κλετοριδεκτομής ή του ισλαμικού οικογενειακού δικαίου ή των συνηθειών που κουβαλάει ο καθένας απο την χώρα του και που εκεί μπορεί να είναι αποδεκτές αν όχι κοινωνικά επιβαλλόμενες αλλά είναι εκτος των αξιών της κοινωνίας της χώρας υποδοχής.
    5 Η Αριστερά κάνει ότι δεν καταλαβαίνει ότι το πρόβλημα είναι υπαρκτό. Κάποιοι αριστεροί βλέπουν στα πρόσωπα των μεταναστών εν δυνάμει συμμάχους. Πολύ αμφιβάλλω αν την ίδια άποψη έχουν και οι μετανάστες.

  4. Ο/Η Λεωνίδας λέει:

    Φιρίκι καλησπέρα,
    Να προχωρήσω σε κάποιες σημειώσεις σε σχέση με τα όσα θέτεις:

    1. Η δυνατότητα της Αριστεράς αλλά και των εν γένει καλούμενων προοδευτικών δυνάμεων να προσάπτουν χαρακτηρισμούς που γίνονται ευρύτερα αποδεκτοί προκύπτει από την ιδεολογική ηγεμονία του ΠαΣοΚ και της Αριστεράς και την δυσανάλογη εν σχέσει προς την εκλογική επιρροή της τελευταίας κοινωνική απήχηση των θέσεων της.

    2. Νομίζω ότι οι παρατηρήσεις που κάνεις στα σημεία δύο και τρία μπορούν να ιδωθούν αλληλένδετα. Η πρακτική αδυναμία του κράτους, που συνδέεται με τη «πλάγια» προώθηση της μαύρης εργασίας, να ασκήσει μία σοβαρή μεταναστευτική πολιτική είναι εκρηκτικός συνδυασμός από κοινού με τις άλλες συνιστώσες του προβλήματος.

    3. Συμφωνώ κατ’ αρχήν στα όσα λές για την «πολυπολιτισμικότητα» και την «ανοχή». Τα προβλήματα ξεκινούν από κεί και πέρα. Γιατί στα συγκεκριμένα παραδείγματα που αναφέρεις ακόμη και οι ένθερμοι θιασώτες της πολυπολιτισμικότητας θα συμφωνούσαν δείχνοντας όχι μόνον τα όρια των παραπάνω εννοιών αλλά και τον βαθύτατα ιδεολογικό, ήτοι ψευδαισθητικό, χαρακτήρα τους, αφού στο βάθος – κι εδώ δεν προχωρώ σε μεγαλύτερη ανάλυση – είναι σαν να λένε «γίνετε σαν κι εμάς κι εμείς θα σας αποδεχθούμε». Πράγμα όχι μόνον σχεδόν ανέφικτο αλλά και υποκριτικό. Φυσικά την υποκρισία του όλου πράγματος την αντιλαμβάνονται μετανάστες, ιδίως μουσουλμάνοι, οι οποίοι και αντιστέκονται στην ενσωμάτωση.

    4. Η τελευταία σου επισήμανση είναι καίρια. Σίγουρα η Αριστερά, αλλά και το ΠαΣοΚ του Γιώργου Παπανδρέου, βλέπει δυνάμει κοινωνικοπολιτικές συμμαχίες με τους μετανάστες. Και τούτο εξηγεί βαθύτερα πολλές από τις επιλογές τους.

  5. Ο/Η Λεωνίδας λέει:

    Ας μην υπάρξει παρερμηνεία στην τελευταία παρατήρηση του τελευταίου σχολίου μου. Οι επιλογές τους απορρέουν πρωτίστως από την ιδεολογική τους στάση. Παρεπόμενη είναι και η εκλογική εκμετάλλευση.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s