Collectanea [αποσπάσματα]

Τα Collectanea είναι σημειώματα του Ζήσιμου Λορεντζάτου (1915-2004) και ξεκίνησαν να γράφονται το 1941.  Ο ίδιος τα είχε ετοιμάσει προς έκδοση, ενώ τελικά εκδόθηκαν με την επιμέλεια του Σταύρου Ζουμπουλάκη το 2009 από τις εκδόσεις Δόμος.

Ο Λορεντζάτος απευθυνόμενος στον αναγνώστη σημείωσε:

“Τα Collectanea τούτα, δίχως ημερομηνίες, τα βλέπω σαν χαμάδες της πατρίδας μας, για τις οποίες το Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ελευθερουδάκη (1927-1931) γράφει: «χαμάδα (η). Ελαία ώριμος πεσούσα από του δένδρου και τρωγόμενη ανάλατος».

Με τον ίδιο τρόπο και οι καταγραφές αυτές πρέπει, καθώς πέφτουν ώριμες από το δέντρο, να μαζεύονται και να τρώγονται, σα να λέγαμε, όπως είναι – δίχως άλλη επεξεργασία – ήγουν ανάλατες”.

Εδώ έγιναν ελάχιστες επιλογές από σκέψεις γύρω από την πολιτική. Το έργο είναι αρκετά εκτεταμένο (793 σελίδες μαζί με τα ευρετήρια). Στο ίδιο εκδιπλώνονται σκέψεις που αφορούν σε πλήθος από πράγματα και θέματα.

Ο αριθμός που αναφέρεται πριν την σελίδα είναι ο αριθμός του collectaneum.

43, σελ. 21:

Μάρξ και Freud. Δε μου χρησίμεψαν σε τίποτα στη ζωή μου. (Γύρω μου χαλούσε ο κόσμος μαζί τους). Αντίμαχος ή απόξενος και με τους δύο.

51, σελ. 24-25:

Έλεγα πως έμεινα αντίμαχος και απόξενος τόσο απέναντι στον Μάρξ όσο και απέναντι στον Freud (αφού τους μελέτησα και τους δυό) και πως δε μου χρησίμεψαν ποτέ σε τίποτα στη ζωή μου. Αυτό βέβαια δεν περιορίζει τη σπουδαιότητα ή τη σημασία τους. Αναφέρομαι πολλές φορές στον Μάρξ – στον Freud σπάνια – όχι για τη σημασία που πήρε στην προσωπική ζωή μου η σκέψη του, αλλά για τη σημασία που πήρε η σκέψη του στη ζωή του τόπου μου (την πολιτική περισσότερο ζωή) και για τις αναστατώσεις βυθού που εκεί προκάλεσε. Πολλοί σημαδεύτηκαν αποφασιστικά στη ζωή τους από τη σκέψη του Μάρξ. Σύγχρονοι και φίλοι στενοί δεινοπάθησαν εξαιτίας του ή σταμάτησαν στον αστερισμό του Μάρξ (και του Freud) δίχως ελπίδα, αλλά και θέληση να ξεκολλήσουν από εκεί και να προχωρήσουν. Οι περισσότεροι απόμειναν σημαδεμένοι. Σπάνια να ξαναβγεί κανένας στον καθαρό αέρα. Θαρρείς και παθαίνουν ένα είδος διανοητική αγοραφοβία. Ο Μάρξ – όπως και ο Freud – αφήνουν απάνω τους κάποιο κουσούρι. Το είδα πολλές φορές και εξακολουθώ να το βλέπω. Δεν ξέρω γιατί αυτό συμβαίνει, ξέρω πως συμβαίνει.

Εκείθε, λοιπόν, πηγάζουν οι αναφορές μου. Λόγοι εξωτερικοί και όχι εσωτερικοί με αναγκάζουν να μνημονεύω τα ονόματα των δύο αυτών νεότερων προφητών.

241, σελ. 120:

Πολύ δε νομίζεις πως ανακατεύεσαι εδώ μέσα με τα πολιτικά; Είναι το κριάρι της καθημερινότητας που σου βαράει κουτουλιές. Τι μπορείς να κάνεις; Θές δε θές τρώς τους βρόντους του κριαριού αυτού στα αχαμνά σου· και τότε αντιδράς. Με τον τρόπο σου.

That is to say, each in his nature.

294, σελ. 142:

Η θρησκεία «είναι το όπιο του λαού», είπε ο Μάρξ. «Το όπιο του λαού είναι η επανάσταση, όχι η θρησκεία», είπε η Simone Weil. Το πρώτο: μάθημα για αρχάριους. Το δεύτερο: μάθημα για προχωρημένους.

Η φράση «That is to say, each in his nature» είναι – σύμφωνα με τις σημειώσεις που παρατίθενται  από τον επιμελητή του βιβλίου Σταύρο Ζουμπουλάκη – στο «Canto XIII» του E. Pound.

counter for wordpress

Advertisements
This entry was posted in Ζήσιμος Λορεντζάτος and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s