Προς ελληνικά Πάρτι Tσαγιού

Του Κώστα Iορδανίδη

Έκαναν μία προσπάθεια τα δύο κόμματα εξουσίας να αποκαταστήσουν τη χαμένη αξιοπιστία τους ζητώντας περαιτέρω διερεύνηση ευθυνών ορισμένων πολιτικών, που διαχειρίσθηκαν τις προμήθειες του ελληνικού Δημοσίου από τη γερμανική εταιρεία Siemens. Είναι αμφίβολο εάν πετύχουν στον στόχο τους αυτόν.

Η έκπτωση του συστήματος της μεταπολιτεύσεως αποτελεί πλέον μία πραγματικότητα και το ενδιαφέρον είναι ότι συνετελέσθη δίχως καμία πρόκληση από εξωθεσμικούς ή εξωκοινοβουλευτικούς παράγοντες, που είχαν δαιμονοποιηθεί στο παρελθόν και κάποιοι επιμένουν να επαναλαμβάνουν σήμερα, κινούμενοι στα όρια της γραφικότητος.

Ο μόνιμος στόχος των πολιτικών ηγετών -της Αριστεράς αλλά και της Δεξιάς ενίοτε-, τα Ανάκτορα, δεν υπάρχουν πλέον. Οι Ένοπλες Δυνάμεις, που η Αριστερά και ενίοτε το Κέντρο θεωρούσαν περίπου άντρο συνωμοσιών, απέχουν πλέον κάθε πολιτικής αναμίξεως. Για την κατάσταση που δημιουργήθηκε οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας δεν μπορεί να αιτιώνται παρά μόνον τον εαυτό τους.

Ο αμερικανικός παράγοντας, εξάλλου, που σύμφωνα με την διαχρονικώς κρατούσα αντίληψη κινούσε όλα τα νήματα στη χώρα, περιορίζεται σε παρεμβάσεις επί θεμάτων του αμέσου ενδιαφέροντός του, όπως συμβαίνει με όλες τις μεγάλες δυνάμεις. Δεν διαδραματίζει ρόλο στην κεντρική πολιτική σκηνή, όπως συνέβαινε στα χρόνια της δεκαετίας του ’50 και μέχρις ενός σημείου του ’60, συχνότατα με προτροπή των Ελλήνων πολιτικών.

Επί σειράν ετών η χειραφέτηση του Έλληνα αστού πολιτικού ηγέτη ολοκληρωνόταν διά της αντιπαραθέσεως με τα Ανάκτορα ή τους Αμερικανούς και σε αυτήν τη φάρσα μετείχε η πλειοψηφία του ελληνικού λαού, με πνεύμα αγωνιστικό και πανηγυρική διάθεση. Όλα αυτά έως τη μεταπολίτευση και έκτοτε το χάος.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου καλλιέργησε για ένα μεγάλο διάστημα το μόνιμο δίλημμα του ελληνισμού περί του εάν ανήκει στη Δύση ή στην Ανατολή, που επανέρχεται από τα τέλη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Αλλά μετά την πρωθυπουργία του κ. Κώστα Σημίτη υπήρξε εναρμόνιση στα δύο κόμματα εξουσίας ως προς τον δυτικό προσανατολισμό της χώρας.

Η σύγκλιση της Ν. Δ. και του ΠΑΣΟΚ ως προς τον βασικό προσανατολισμό της χώρας κατέστησε την αντιπαράθεση των δύο κομμάτων εξουσίας πολιτικά άνευ ουσίας. Άρχισε συνεπώς να τίθεται θέμα αποτελεσματικής διαχειρίσεως, άνευ ιδεολογικού βάθους, με το ΠΑΣΟΚ ενίοτε να στρέφεται εναντίον της Δεξιάς, παραβλέποντας ότι στην Ελλάδα της μεταπολιτεύσεως υπάρχουν δεξιοί, σε ποσοστό σημαντικότατο, αλλά όχι Δεξιά με την έννοια που υπάρχει στη Γαλλία ή σε άλλες χώρες της Ευρώπης.

Επειδή πρωτίστως το ΠΑΣΟΚ αλλά και η Ν. Δ. απέτυχαν στο θέμα της διαχειρίσεως των κοινών, η πολιτική περιεβλήθη μία «ρητορική περί ηθικής», τη στιγμή κατά την οποία άρχισαν να κυριαρχούν η διαφθορά και η ανηθικότητα. Η απαξίωση ήταν η φυσική απόληξη των εξελίξεων. Τα κόμματα αγωνίζονται να αποκαταστήσουν λειτουργική σχέση με τους πολίτες. Είναι αμφίβολο ότι θα επιτύχουν. Οι πολίτες αδιαφορούν, σε λίγο θα αρχίσουν να αυτενεργούν. Στην καλύτερη περίπτωση βρισκόμαστε εμπρός σε μία ελληνική εκδοχή των αμερικανικών Πάρτι Τσαγιού.

Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή την 23 Ιανουαρίου 2011

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_23/01/2011_429836

 

Advertisements
This entry was posted in Κώστας Ιορδανίδης and tagged , , , . Bookmark the permalink.

4 Responses to Προς ελληνικά Πάρτι Tσαγιού

  1. Ο/Η firiki2010 λέει:

    Δεν είμαι πολύ σίγουρος ότι τα κόμματα » αγωνίζονται να αποκαταστήσουν λειτουργική σχέση με τους πολίτες» Αν κρίνω από το πόρισμα ΠΑΣΟΚ για τη Siemens (και συγγνώμη αν φαίνεται «κομματική¨ η τοποθέτηση) εγώ βλέπω μια ξεκάθαρη προσπάθεια κοροιδίας. Σιγά μην είναι το σκάνδαλο Siemens ο Παπαθανασίου και ο Πολύδωρας. Λειτουργική σχέση με τους πολίτες δεν μπορεί να αποκατασταθεί παρά σε βάση σκληρής (για πολιτικούς και πολίτες) ειλικρίνειας.
    Και βεβαίως οι πολίτες αδιαφορούν. Κλείνονται στο καβούκι τους, ιδιωτεύουν, φροντίζουν τον μικρόκοσμο τους, πως θα τα βγάλουν μόνοι τους πέρα. Αυτενέργεια, δράση. πρωτοβουλίες – έστω πάρτυ τσαγιού- δεν βλεπω. Οι συλλογικές ενέργειες αντίδρασης , ανυπακοής κλπ προέρχονται σταθερά από τους γνωστούς και με τις γνωστές στοχεύσεις χώρους που το παίζουν αγανακτησμένοι και εκμεταλλεύονται το επεκτεινόμενο καθεστώς ανομίας.

  2. Ο/Η Λεωνίδας λέει:

    Φιρίκι καλημέρα!

    Δεν μου φαίνεται σκληρά κομματική η τοποθέτησή σου ή συμμερίζομαι τις αυτές μεροληψίες 🙂

    Το ότι τα κόμματα προσπαθούν να αποκαταστήσουν λειτουργική σχέση με τους πολίτες μάλλον μπορεί να αναζητηθεί στην τρέχουσα ρητορική. Επί της ουσίας έχεις δίκιο. Αλλά μήπως δεν υπάρχουν πιά, έτσι κι αλλιώς, αυτιά ν’ ακούσουν; Και μάλιστα, όσο τα κόμματα θεωρούν ότι θα περάσουν αβρόχοις ποσί τα προβλήματα που έχουν τεθεί, εκτιμώ – ή μήπως ελπίζω; – ότι η ώρα των πάρτυ τσαγιού έχει πλησιάσει.

  3. Ο/Η firiki2010 λέει:

    «…μήπως δεν υπάρχουν πιά, έτσι κι αλλιώς, αυτιά ν’ ακούσουν; » Από τη μια μεριά συμμερίζομαι το φόβο σου, από την άλλη σκέφτομαι υπάρχουν αυτιά που ακούουν και κυρίως μυαλά που σκέπτονται αλλά ακόμα… σιωπούν. Και τέλος πάντων τ΄ αυτιά που δεν ακούν πρέπει να τα κάνεις να σ΄ ακούσουν και δεν μπορείς να το πετύχεις χαιδεύοντας τα.
    Αν πάντως είναι να πάμε σε πάρτυ τσαγιού, δεν το κάνουμε καλύτερα … μάζωξη σε τσιπουράδικο?

  4. Ο/Η Λεωνίδας λέει:

    Δεν είναι φόβος. Μάλλον διαπίστωση είναι. Και σίγουρα δεν εννοούσα ότι τα κόμματα κάνουν κάτι προς ουσιαστικές κατευθύνσεις απλώς ότι και να το έκαναν δεν υπάρχουν πια αυτιά για να ακούσουν τα κόμματα.

    Αν η τελευταία παρατήρησή σου δεν είναι μόνο μία ελληνοπρεπούς χαρακτήρα αντίστιξη…είμαι μέσα για το τσιπουράδικο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s