Η άλλη κατάληψη της Νομικής

Του Σταύρου Λυγερού

Εγκαθιστώντας 250 λαθρομετανάστες στη Νομική, οι ντόπιες πολιτικές ομάδες που τους καθοδηγούν δημιούργησαν πολιτικό τετελεσμένο. Η κατάληψη επαναφέρει με οξύτητα στο προσκήνιο ταυτοχρόνως τα ζητήματα του πανεπιστημιακού και του πολιτικού ασύλου. Το πρώτο συνδέεται με την πράξη τους και το δεύτερο με το αίτημά τους. Σε δεύτερο επίπεδο, όμως, δοκιμάζεται η σχέση των λαθρομεταναστών με την ελληνική πολιτεία και κοινωνία.

Σήμερα, τα πανεπιστήμια προσφέρουν άσυλο σε κάθε λογής ιδεολογικοποιημένη αυθαιρεσία και παρανομία. Η συστηματική κατάχρηση έχει υπονομεύσει το πανεπιστημιακό άσυλο στη συνείδηση της κοινής γνώμης. Η παρούσα κατάληψη απειλεί να του δώσει τη χαριστική βολή. Ακολουθώντας αρχικά μία άθλια παράδοση, η πρυτανική αρχή προσπάθησε να υπεκφύγει από τις ευθύνες της, παίζοντας την κολοκυθιά με την κυβέρνηση. Το κλίμα, όμως, στην κοινωνία δεν σηκώνει τις υπεκφυγές του παρελθόντος. Η άρνηση των καταληψιών να μετακινηθούν υποχρέωσε την πρυτανική αρχή να άρει το άσυλο.

Ο κόμπος έφθασε στο χτένι. Το αίτημα για μαζική και άνευ όρων νομιμοποίηση των λαθρομεταναστών είναι για προφανείς λόγους εκτός συζήτησης. Ούτε, όμως, η παροχή πολιτικού ασύλου στους απεργούς πείνας (δεν έχουν καν υποβάλει αίτηση) θα έλυνε το πρόβλημα. Το πολιτικό άσυλο θεσμοθετήθηκε για να προστατεύει άτομα που διώκονται προσωπικά για τις πολιτικές πεποιθήσεις, την εθνικότητα ή τη θρησκεία τους και όχι γενικά για πολίτες χωρών με καταπιεστικά καθεστώτα ή χωρών όπου υπάρχουν συγκρούσεις. Εάν υιοθετηθεί ένας τόσο ευρύς ορισμός θα δικαιούται την προστασία του πολιτικού πρόσφυγα η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων του Τρίτου Κόσμου, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Εάν η κυβέρνηση έδινε στους καταληψίες καταχρηστικά πολιτικό άσυλο θα άνοιγε τον ασκό του Αιόλου. Θα δημιουργούσε προηγούμενο, το οποίο θα προκαλούσε κύμα αντίστοιχων εκβιαστικών ενεργειών. Έπρεπε να είχε εξ αρχής δράσει αποτρεπτικά. Η εκκένωση της Νομικής εμπεριέχει κινδύνους. Ορισμένοι κύκλοι επιδιώκουν να μετατρέψουν το πρόβλημα σε πυροκροτητή για την πρόκληση ευρύτερης αναταραχής στους κόλπους των λαθρομεταναστών, που εκ των πραγμάτων θα δοκιμάσει τις αντοχές και του κράτους και της κοινωνίας. Οι Έλληνες συνειδητοποιούν ότι η λαθρομετανάστευση έχει και ένα άλλο, καθόλου βολικό, πρόσωπο.

Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή την 28 Ιανουαρίου 2010.

 

Advertisements
This entry was posted in Σταύρος Λυγερός and tagged , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Η άλλη κατάληψη της Νομικής

  1. Ο/Η firiki2010 λέει:

    H κατάληψη της Νομικής έληξε. Ο τρόπος που έληξε προετοιμάζει την επόμενη κατάληψη. Υπό το κράτος του φόβου «θα καεί η Αθήνα» πολύ απλά οι αρμόδιοι δεν έκαναν αμέσως αυτό που έπρεπε να κάνουν. Η κυβέρνηση επιχαίρει για την διαλλακτική στάση της (τον Σεπτέμβριο του 1938 το ίδιο έκανε και ο Τσάμπερλαιν) και νομίζει ότι έλυσε το πρόβλημα. Κι αν νομίζουμε ότι φταίνε για ό,τι έγινε οι μετανάστες….χάσαμε! Αν έφταιγαν αυτοί τα πράγματα θα ήταν και πιο απλά. Δυστυχώς φταίνε οι «δικοί μας». Οπου δικοί μας οι Αλαβάνοι, οι Μαρκάτοι, οι Κούρτοβικ, οι Γιαννόπουλοι, οι Σεφεριαδηδες και όλοι αυτοί που αμόλησαν αυτές τις μέρες τις πιο απίθανες ανοησίες (σέβομαι το blog και δεν χρησιμοποιώ την κατάλληλη έκφραση) για να υπερασπισθούν μια καραμπινάτη παρανομία και επίσης καραμπινάτη παραβίαση της κοινής λογικής. Τα μυαλά που κουβαλάνε αυτοί οι άνθρωποι είναι η ουσία του προβλήματος. Και το ότι δεν τους δίδονται αρμοδίως οι κατάλληλες «απαντήσεις» είναι αυτό που δίνει και λάθος σήματα στους λαθρομετανάστες (ναι κ Νταλάρα , υπάρχουν λα-θρο-με-τα-νά-στες) και προετοιμάζει το επόμενο πρόβλημα ( Στο ντούκου πέρασε ότι πρόεδρος του «Φορουμ Μεταναστών» Αχμετ Μοαβία κράτησε αποστάσεις από την υπόθεση).

    • Ο/Η Λεωνίδας λέει:

      Πράγματι τα περί ασύλου είναι δείκτης, και δή σημαντικός, της σύγχρονης παράνοιας. Το ελληνικό Πανεπιστήμιο είναι το μόνο έδαφος της ελλαδικής επικράτειας που το μονοπώλιο της νόμιμης βίας (Weber) δεν το έχει το κράτος αλλά όποιος κατορθώσει να είναι ισχυρότερος, με τη σημαντική διαφορά ότι η δική του βία ούτε νομιμοποιημένη ούτε νόμιμη είναι. Αυτός επιβάλλει σε πολλά τη βούλησή του.

      Οι άνθρωποι που αναφέρεις (δεν ξέρω τον Σεφεριάδη. Εννοείς τον καθηγητή πολιτικής επιστήμης;) χωρίζονται σε διάφορες κατηγορίες. Είναι οι αφελείς, ρηχοί ανθρωπιστές τύπου Μαρκάτου. Όσο τον άκουσα να μιλά στην εκπομπή του Χατζηνικολάου στο ALTER μετατόπιζε τα ζητήματα και μιλούσε προτάσσοντας αξίες άνευ όρων. Για παράδειγμα, ανέφερε την ύπαρξη του ασύλου σε συνάφεια με την κατίσχυση των δυνάμεων της αγοράς στην πανεπιστημιακή ερευνητική πρακτική! Πέρα από το πόσο προβληματική είναι η ένστασή του για τη σχέση αγοράς και πανεπιστημίου (ιδίως στην περίπτωση του πολυτεχνείου. Δεν διδάσκει Πλάτωνα ο Μαρκάτος, αυτός ο ζητητής της καθαρής θεωρίας) συνδύαζε τα πάντα με τα πάντα για να μην πάρει θέση στο κρίσιμα προβλήματα.

      Τώρα με κίνδυνο να αδικήσω ή να παρερμηνεύσω τους υπόλοιπους (κι εδώ εννοώ τους Κούρτοβικ και Γιαννόπουλο): τούτοι μοιάζουν να έχουν την αντίληψη ότι δεν έχουμε δημοκρατία, η αστυνομία υπάρχει για να παραβιάζει τη νομιμότητα ή τουλάχιστον στις περιπτώσεις που οι ίδιοι κρίνουν. Σκέπτονται τα πάντα πολιτικά (βλ. και το μόνιμο μοτίβο, όχι μόνον αυτών αλλά και άλλων, «τα πάντα είναι πολιτικά») δηλαδή δεν αναγνωρίζουν κανέναν άλλο να αποφασίζει για τέτοια ζητήματα παρά την αφεντιά τους. Επικαλούνται τους νόμους όταν τους βολεύει αλλά τους θεωρούν άδικους όταν δεν τους βολεύει κ.λ.π., κ.λ.π. Ο δε Αλαβάνος έκανε χυδαίες, ήτοι χονδροκομμένες επικλήσεις στο συναίσθημα (ποιανού άραγε;).

      Οι έννοιες που όλοι αυτοί διαχειρίζονταν κυριαρχικά εδώ και 30 τουλάχιστον χρόνια έχουν φθαρεί από τις καταχρήσεις που έχουν υποστεί σε τέτοιο βαθμό που πιστεύω ότι δεν τις σώζει τίποτε. Η κυριαρχία τους, θέλω να πιστεύω, ότι έχει λάβει τέλος. Βλέπουμε πια τα απόνερα της προηγούμενης τριακονταετίας.

      Για να επιστρέψω σε συνέχεια της πρώτης μου παρατήρησης. Όποιος φοίτησε σε ελλαδικό πανεπιστήμιο γνωρίζει ότι υπάρχει βία στις συνελεύσεις, σε καταλήψεις, σε εκλογές κ.λ.π. Καθηγητές απειλούνται και πάει λέγοντας. Το άσυλο πρέπει να καταργηθεί και δεν έχει κανένα νόημα ύπαρξης πέρα από «εφαλτήριο κοινωνικών αγώνων» όπως άκουσα κάποιον να λέει. Δεν ξέρω πως το εννοεί, αλλά αν εννοεί ανθρώπους που συγκεντρώνονται για να διαμαρτυρηθούν ειρηνικά ή προβαίνουν σε πολιτικές εκδηλώσεις των ιδεωδών τους δεν σημαίνει ότι θα επέμβει η αστυνομία και μάλιστα με τρόπο άνομο. Άλλωστε το κάνουν και εκτός πανεπιστημίου.

      Η δυνατότητα της αστυνομίας να βγεί έξω από τα όρια που θέτει η νομιμότητα ισχύει για κάθε περίπτωση μέσα κι έξω από τα πανεπιστήμια.

      Το άσυλο είναι ένας σημαντικός όρος για την άσκηση της εξουσίας τους επειδή χάρις στο άσυλο όλοι, όσοι μπορούν, ασκούν βία ή απειλούν ότι θα ασκήσουν βία. Ο άλλος όρος είναι η δυνατότητα των φοιτητικών παρατάξεων να συμμετέχουν στη λήψη αποφάσεων. Από εδώ προκύπτει και το μένος, αλλά και η βία, με την οποία αντιμετώπισαν τη νέα διαδικασία εκλογής πρυτάνεων κατά τον νόμο Γιαννάκου. Ο τελευταίος έδινε τη δυνατότητα στους φοιτητές να ψηφίζουν για πρύτανη δίχως να πρέπει να ψηφίσουν οι εκπρόσωποι των κομμάτων αντί γι’αυτούς, όπως συνέβαινε μέχρι τότε. Η δημοκρατική ευαισθησία αριστερών κυρίως μερίδων θίχτηκε σε βαθμό τέτοιο που να αντιταχθούν βίαια σε ένα νόμο που αναιρούσε την δυνατότητά τους να διαμεσολαβούν μεταξύ καθηγητών και φοιτητών στους Πανεπιστημιακούς χώρους.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s