Αναβιώνουν τα εθνικά «τείχη» στην Ευρώπη

Του Σταύρου Λυγερού

Μία μεσαίας έντασης ροή λαθρομεταναστών στο ιταλικό νησάκι Λαμπεντούζα ήταν αρκετή για να θέσει σε αμφισβήτητη τη Συνθήκη Σένγκεν. Αποτέλεσμα της ιταλογαλλικής διένεξης για την τύχη των Τυνήσιων προσφύγων – λαθρομεταναστών είναι η πρόταση της Κομισιόν για επαναφορά των ελέγχων στα εθνικά σύνορα. Αποδεικνύεται για μία ακόμα φορά πόσο ισχυρές είναι οι εθνικές ιδιοτέλειες και αντιστρόφως, πόσο ευάλωτο είναι το ευρωπαϊκό οικοδόμημα.

Μπορεί συγκυριακά η Ιταλία να δέχθηκε μεγάλη πίεση, αλλά σε κανονικές συνθήκες, στους 10 μετανάστες που εισέρχονται παράνομα στην Ευρώπη οι 8-9 εισέρχονται από την Ελλάδα. Προορισμός τους είναι η βορειοδυτική Ευρώπη, αλλά ελάχιστοι καταφέρνουν να φθάσουν εκεί. Η παράνομη είσοδος στην Ελλάδα είναι εύκολη, αλλά η παράνομη έξοδος δύσκολη, με αποτέλεσμα να λιμνάζει εδώ ο κύριος όγκος. Η διαρκής συσσώρευση λαθρομεταναστών, που εκ των πραγμάτων αδυνατούν να βρουν εργασία και όποτε βρίσκουν είναι «μαύρη» και κακοπληρωμένη, λειτουργεί σαν θερμοκήπιο για την ανομία και την εγκληματικότητα, επιβαρύνει τις κοινωνικές υποδομές και υπονομεύει τις κοινωνικές ισορροπίες.

Oι Βορειοευρωπαίοι εταίροι βολεύονται με το γεγονός ότι η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε ανάχωμα και ανθρώπινη «χωματερή», που προστατεύει τους ίδιους. Με απέραντη υποκρισία, μάλιστα, την κατηγορούν για πλημμελή φύλαξη των συνόρων, ενώ γνωρίζουν ότι το σφράγισμά τους είναι πρακτικά αδύνατο, όταν η Τουρκία λειτουργεί ως κύριος αγωγός και διευκολύνει τη λαθρομετανάστευση. Γιατί οι Ευρωπαίοι δεν θέτουν ως όρο για την πρόοδο των ενταξιακών της διαπραγματεύσεων να επαναπροωθούνται άνευ όρων και αμέσως όσοι εισέρχονται στη ζώνη Σένγκεν από το τουρκικό έδαφος.

Η Αθήνα πρέπει να απαιτήσει μία κοινή ευρωπαϊκή μεταναστευτική πολιτική, εξοπλισμένη με τους αναγκαίους πόρους και τα κατάλληλα πολιτικά εργαλεία. Το πρόβλημα, άλλωστε, είναι ευρωπαϊκό και ευρωπαϊκή μόνο μπορεί να είναι η λύση του. Αντί, όμως, η Ε.Ε. να κάνει βήματα μπροστά, οπισθοδρομεί, αναιρώντας βασικές αρχές της. Η σημερινή FRONTEX είναι ασπιρίνη. Στην πραγματικότητα, τα βορειοδυτικά κράτη-μέλη επιχειρούν να στεγανοποιήσουν τον χώρο τους από τον ευρωπαϊκό Νότο, ο οποίος δέχεται τη μεγάλη πίεση. Εάν συμβεί αυτό, θα είναι ανόητο η Αθήνα να συνεχίζει να εμποδίζει τα πλήθη λαθρομεταναστών, που ψάχνουν τρόπους να μεταβούν βορειοδυτικά.

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Καθημερινή την 06/05/2011

Άλλα κείμενα του παρόντος ιστολογίου που αναφέρονται στο θέμα της μετανάστευσης:

Σταύρος Λυγερός, «Η άλλη κατάληψη της Νομικής»

Κώστας Κουτσουρέλης, «Μεταξύ έπαρσης και εθελοτυφλίας. Η εξέγερση στα γαλλικά προάστια»

Αντώνης Ζέρβας, «Στην υποσαχάρια Πατησίων»

Advertisements
This entry was posted in Σταύρος Λυγερός and tagged , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Αναβιώνουν τα εθνικά «τείχη» στην Ευρώπη

  1. Ο/Η firiki2010 λέει:

    Οι Βορειοευρωπαίοι όχι μόνο μας κατηγορούν για πλημμελή φύλαξη των συνόρων αλλά και για τις κακές συνθήκες διαβίωσης των λαθρομεταναστών στα κέντρα κράτησης. Λες κι έχουμε τη δυνατότητα να έχουμε αξιοπρεπή κέντρα κράτησης όταν έχουμε καμμια 300 εισόδους την ημέρα.
    Θα πρέπει να γίνουν αντιληπτά 2-3 πραγματάκια
    1. Δεν μπορούμε να λύσουμε εμείς το πρόβλημα δεκάδων καταπιεστικών ή σε εμπόλεμη κατάσταση καθεστώτων του Τρίτου Κόσμου (το επισημαίνει ο κ Λυγερός στο άρθρο στο οποίο παραπέμπεις)
    2. Τα προβλήματα αυτών των χωρών -μεταξύ των οποίων και ο υπερπληθυσμός- πρέπει να ελεγχθούν εκεί.
    3. Αν κάποια στιγμή δεν συμβούν κάποια ακραία πράγματα ( π.χ. να εμποδισθούν πραγματικά κάποιοι να μπουν στη χώρα) -έστω και κατά παράβαση διεθνών συνθηκών- η Ευρώπη θα βολεύεται μια χαρά με την Ελλάδα αποθήκη λαθρομεταναστών που δεν θα έχουν άλλη διέξοδο για να επιβιώσουν από την παρανομία.
    4. Δεν υπάρχει πρόβλημα ρατσισμού. Η Ελλάδα δεν αντέχει τόσους λαθρομετανάστες . Ούτε οι λαθρομετανάστες αντέχουν.

    • Ο/Η Λεωνίδας λέει:

      Καλησπέρα Φιρίκι.
      Συμφωνώ με όλα όσα λές.

      Μόνον που πέρα από παρατηρήσεις που αφορούν σε αυτό το ίδιο το μεταναστευτικό πρόβλημα, νομίζω ότι το τελευταίο αναδεικνύει με οξύτητα μιά πραγματικότητα που η Ελλάδα και το κατεστημένο που απρόσκοπτα κυριάρχησε σε αυτήν, ιδίως από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 κι εξής, εν επιγνώσει ή ανεπίγνωστα εμπέδωσε. Η σκέψη που θα αξίωνε να υπηρετήσει το Έθνος εξοβελίστηκε. Στοχάζονταν στην προοπτική των δικαιωμάτων του ανθρώπου, των κοινωνικών δικαιωμάτων ή των ατομικών. Στοχάζονταν από τη σκοπιά της θέσης τους στον καταμερισμό της εργασίας (συντεχνιακά ή ταξικά), αλλά ποτέ στην προοπτική των συμφερόντων και του αγαθού του Έθνους.

      Σε αντίθεση προς τους ρηχούς του φιλελευθερισμού, τους αγωνιστές της ταξικής πάλης και τους εν εξεγέρσει τελούντες από τους οποίους βρίθει η ελλαδική κοινωνία, στην Ευρώπη, που παίρνουν στα σοβαρά το γεγονός ότι ανήκουν σε ένα εθνικό κράτος καθώς και ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση ως ενιαίο πολιτικό μόρφωμα δεν έχει εμφανιστεί ακόμη, η ιταλογαλλική διένεξη απεικονίζει μιαν ορισμένη πραγματικότητα. ότι δηλαδή, με τα λόγια του Λυγερού, «[α]ποδεικνύεται για μία ακόμα φορά πόσο ισχυρές είναι οι εθνικές ιδιοτέλειες και αντιστρόφως, πόσο ευάλωτο είναι το ευρωπαϊκό οικοδόμημα».

      Και αυτό κατά τη γνώμη μου πρέπει πάντοτε να το έχουμε κατά νού.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s