Το Βιβλίο των Υπακοών. Χορός

Το ποίημα που ακολουθεί προέρχεται από την συλλογή του Αντώνη Ζέρβα Το βιβλίο των Υπακοών, εκδόσεις Δόμος, Αθήνα 1987. Η όλη συλλογή αναδημοσιεύθηκε σε τόμο με τίτλο Οι Συλλογές 1983-2006, εκδόσεις Ίνδικτος, Αθήναι 2008. «Χορός»είναι ο τίτλος της ενότητας που αναρτάται εδώ.

Υπό μία έποψη το εν γένει έργο του Ζέρβα εκφράζει τη συνάντηση της νεωτερικής ύπαρξης με την παράδοση. Η νεωτερικότητα, που εδώ επισημαίνει την άσκηση στην εναλλαγή των προοπτικών, επιμένει να συνομιλεί με την Παράδοση, όπως αυτή αποκρυσταλλώνεται στο Έθνος και τη Θρησκεία. Ακόμη περισσότερο Έθνος και θρησκεία ιδωμένες όχι μόνον σαν αφηρημένα πνευματικά μεγέθη αλλά συνυφασμένα με απτές ατομικές και συλλογικές πρακτικές.

Το συλλογικό πνεύμα της παράδοσης είναι που εκφράζεται στους στίχους που ακολουθούν δίχως εξωραϊσμούς και εξιδανικεύσεις – πέρα από αυτούς που φέρει η ίδια η τέχνη του λόγου, δηλαδή το αισθητικό γεγονός.

Ακολουθεί το ποίημα:

«Αὐτὰ παιδὶ μου δὲν εἶναι γιὰ τὰ δικὰ μας χέρια
ἐμᾶς τὸ στόμα μας καὶ τ’ αὐτιὰ δὲ μᾶς ἀνήκουν
μονάχα οἱ δυνατοὶ τὰ παίρνουν γιὰ δικὰ τους
τὰ ἐμπιστεύονται γι’ αὐτὸ δειλιάζαμε στο πέρασμά τους
ὅτι τὰ μάτια μας σὰν τὰ χωράφια ποὺ γνωρίζουν
πῶς σκάει τὸ κοτρόνι πάνω στὸ κοτρόνι
πῶς θρουβαλιάζεται ὁ βράχος μὲ τὴν ὥρα του
Τ’ ἀστροπελέκι τὸ τρέμει ὁ πλάτανος σουφρώνει τὸ ποτάμι
ματώνει μπλέκοντας μὲς στὰ πουρνάρια ἡ φοράδα
μὰ τὸ παιδὶ ποὺ κίνησε γιὰ νὰ ποτίσει θὰ ξημερώσει στὴν κουφάλα
Ζήσαμε τὶς μέρες μας ὑπάκουα
παραπανήσια γνώση μας νὰ συγχωρνᾶμε καὶ νὰ συμπονοῦμε
σὰν τὸ βοτάνι φύτρωνε στὸ μῖσος μας ὁ φόβος
γιατὶ τὸ δίκιο δὲν εἶναι τῶν ἀνθρώπων
ἔχει δικὸ του μονοπάτι, ἄφανο
Θαυμάσαμε τὸ κατὰ δύναμη μάρμαρο καὶ λαξεμένη πέτρα
τὰ ἀρχικὰ στὸ μάλαμα τῆς θύρας
περιουσίες τῶν ἀνθρώπων καὶ σκληρότητα
Κι ἄν τὰ ζηλέψαμε κρυφὰ σὰν τὴ φωνὴ νεράιδας στὴ βρύση
μᾶς ἀνακούφιζε μιὰ δακρυσμένη τύψη στὸ λιβάνι
μήτε στὸ σκύψιμό μας στρώσαμε τὰ σχέδια
νὰ ’ρθοῦν τὰ πάνω κάτω νὰ ρημάξουν
Ἦρθε καιρὸς καὶ μπήκανε στὸ στόμα λέξεις
σὰν τὸ μηχανικὸ τ’ ἀλέτρι
ζεματιστὸ τὸ λάδι τῶν διεκδικήσεων
σὰν τὸ σκυλὶ ἀλαφιασμένο τὸ παλιὸ τραγούδι
Καὶ τότε μᾶς ζητήσανε νὰ ὑπερηφανευτοῦμε
μὲ τ’ αὐτεξούσιο νὰ προκαλέσουμε τὴν ἐγκατάλειψη
θερίζοντας στὰ σπλάχνα τὸ τριφύλλι
ν’ ἀναχαιτίσουμε μὲ τὴ βουλὴ τὴν πρόνοια
Καὶ μᾶς βαρέσανε τὸ νοῦ ζωσμένους στὸ μουλάρι
γιὰ νὰ ξυπνήσουμε ν’ ἀρπάξουμε τὰ δικαιώματα
νὰ δοῦμε πρόοδο κι ἐξέλιξη
Ποιὸς θὰ μοῦ πεῖ παιδάκι μου ἄν ‘κείνη ἡ γάτα στὸ κατώι
εἶναι τῆς μάνας μου, δικιά μου γιὰ τοῦ παππούλη τοῦ πατέρα;».

counter for wordpress

Advertisements
This entry was posted in Αντώνης Ζέρβας and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s