Ποιος φοβάται τη Δημοκρατία ;

Το άρθρο που ακολουθεί συντάχθηκε την 1η Νοεμβρίου και δόθηκε προς δημοσίευση την ίδια μέρα ως άμεση αντίδραση στα περί δημοψηφίσματος. Όμως δημοσιεύθηκε αντί της 2ας Νοεμβρίου την 6η Νοεμβρίου.  

Στο ίδιο καταφάσκεται η ιδέα του δημοψηφίσματος. Στόχος του όμως δεν είναι η επικαιρική πολιτική ανάλυση αλλά η αξίωση να προσδοθεί βαθύτερο πολιτικό νόημα σε ευρωπαϊκό και εθνικό επίπεδο στην επιλογή του κ. Παπανδρέου.

 

Του Αντώνη Ζέρβα

Επί χρόνια  έτρεφα ένα βαθύ αίσθημα αποστροφής προς το πρόσωπο του Πρωθυπουργού και όλα όσα αντιπροσωπεύει το κόμμα του.  Θεωρούσα ότι η παρουσία του ήταν η ζωντανή υπόμνηση της ξύλινης ρητορικής που χρόνια τώρα βασιλεύει στην ευρωπαϊκή επικράτεια. Είχα πεισθεί ότι το σύγχρονο ελληνικό κράτος σήμαινε το τέλος του Ελληνισμού, διότι δεν είναι δυνατόν ν’ αλλάξει πλέον αυτό που έχει αλλάξει ολοσχερώς.

Ως τώρα, οι κυβερνήσεις μας έδιναν έμφαση μόνο στο δεύτερο συνθετικό της λέξης κράτος- μέλος. Ξεχνούσαν πως κανείς δεν γίνεται ισότιμο μέλος με υπογραφές και επικυρώσεις∙ πως δεν γίνεσαι ευρωπαίος,  χωρίς εδραία εθνική στοιχείωση.

Αλλά τί μπορούσε να περιμένει κανείς από τον έλληνα πρωθυπουργό τη στιγμή που η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει ανατεθεί σ’ έναν Μπαρόζο κι έναν Ρομπέι. Τί μπορεί να περιμένει κανείς από μια Ευρώπη των κυβερνήσεων που με κάθε ευκαιρία καταπατά τις δημοκρατικές διαδικασίες για τις οποίες σεμνύνεται; Είναι τυχαίο ότι η Ευρώπη βρίσκεται και πάλι υπό τη διάκριση της Γερμανικής δύναμης, η οποία ποτέ δεν ξεπλήρωσε τα χρέη της;.

Και ξαφνικά αυτός ο σπασμένος ιππότης  των διεθνών βημάτων, ονόματι Γιώργος Παπανδρέου, βγαίνει στη μέση και προτείνει το τερατώδες ! Καλεί τους Ελληνες να αποφανθούν εν πάση ειλικρινεία για τις δύο αιματηρές δεκαετίες που τους αναμένουν. Να αποφανθούν σχετικά με τις αποφάσεις που έλαβε η Ευρώπη, όχι για να σωθεί η Ελλάδα, αλλά για να σωθεί η παραπαίουσα Ευρωζώνη.

Ήταν φυσιολογικό να εκμανούν οι εταίροι που ένας αποτυχημένος πρωθυπουργός αποφάσιζε την τελευταία στιγμή να τους χαλάσει τη σάλτσα. Είναι όμως θλιβερό να αντιδρά σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος δεξιάς και αριστεράς κοπής μπροστά στην όντως επικίνδυνη αλλά καθ’ όλα δημοκρατική κίνηση του ρημαγμένου πρωθυπουργού, όσο καθυστερημένη κι αν είναι. Οι εκλογές δεν πρόκειται να επιλύσουν κανένα πρόβλημα. Αλλά από το δημοφήφισμα  μπορεί να απορρεύσει η ιδέα που επιζητείται εναγωνίως για την κινητοποίηση των Ελλήνων.

Οι χρόνοι ωρίμανσης δεν είναι κάτι προφανές και εύκολο κάτω από τους σύγχρονους πειθαναγκασμούς. Ο Γιώργος Παπανδρέου, όπως και οι περισσότεροι σύγχρονοί του, πίστευε ότι πολιτική σημαίνει διαχειριστική συμμόρφωση προς την ενιαία σκέψη του καιρού μας. Αυτό άλλωστε ήθελαν ονειρευόμενοι και οι Ελληνες που τον τίμησαν με την ψήφο τους. Ξύπνησαν όμως σαν κατάλαβαν ότι η κρίση δεν ήταν απλώς φαινόμενο της ελληνικής αβελτηρίας. Θα μπορούσαμε ανενόχλητοι να έχουμε συνεχίσει τον ίδιο χαβά, αν δεν  μεσολαβούσε η μεγάλη κρίση του 2008, η οποία δεν είχε να κάνει τίποτα με τις διαρθρωτικές ελλείψεις της χώρας. Και θα συνέχιζε ο πρωθυπουργός τις σκανδιναβικές φαντασιώσεις του με την επικουρία των τηλεοπτικών αστέρων που νόμιζαν ότι Ευρώπη είναι απλώς το λάιφ στάιλ. Και να , ως άλλος Μεταξάς, εξίσου λαομίσητος, την ύστατη στιγμή μεταμορφώνεται σε αποφασιστικό ηγέτη. Η Ιστορία νοιάζεται για τις κρίσιμες αποφάσεις, αδιαφορεί για το ποιόν των ατόμων που τις λαμβάνουν.

Το επικείμενο δημοψήφισμα δεν θέτει διόλου σε αμφισβήτηση τη θέση της χώρας στην  Ευρωπαϊκή Ένωση. Είμαστε και θα είμαστε στην Ευρώπη ακόμη και με εθνικό νόμισμα, εάν έτσι αποφασίσουμε. Κανείς δεν μπορεί να μας διώξει.  Με το δημοψήφισμα, η Ελλάδα της Ε.Ε. θα διατυπώσει για πρώτη φορά τον δικό της καίριο λόγο:  « Κύριοι, οι όροι που επιβάλλετε στη χώρα καταστρατηγούν τις καταστατικές αρχές του ευρωπαϊκού οικοδομήματος.  Κάνουμε ό,τι μπορούμε, αλλά γνωρίζετε ότι καμμία επιπλέον θυσία δεν πρόκειται να αποδώσει.  Μας οδηγείτε γραμμή στη βαρβαρότητα. Δεν απομένει παρά να στείλετε στρατεύματα κατοχής για να μη χάσετε τα λεφτά σας. Αλλά τότε, πρέπει να πάψουμε να μιλάμε για Ευρώπη».

Αυτό είναι το νόημα του δημοψηφίσματος. Θα διεξαχθεί μεν στην Ελλάδα, απευθύνεται όμως σε όλους τους εταίρους και τους θέτει ενώπιον των ευθυνών τους: Ναι στην ευρωπαϊκή δημοκρατία. Όχι στον ευρωπαϊκό εκβαρβαρισμό.

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Καθημερινή την Κυριακή 6 Νοεμβρίου 2011.                                                 

Advertisements
This entry was posted in Αντώνης Ζέρβας and tagged , , , . Bookmark the permalink.

11 Responses to Ποιος φοβάται τη Δημοκρατία ;

  1. Ο/Η firiki2010 λέει:

    «…Είναι όμως θλιβερό να αντιδρά σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος δεξιάς και αριστεράς κοπής μπροστά στην όντως επικίνδυνη αλλά καθ’ όλα δημοκρατική κίνηση του ρημαγμένου πρωθυπουργού…» Γιατί είναι θλιβερό να αντιδρά σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος σε μια «όντως επικίνδυνη» κίνηση του πρωθυπουργού;;;; Ενας πρωθυπουργός δεν υπάρχει για να παίρνει «δημοκρατικές» πρωτοβουλίες -υποτίθεται μάλιστα εν θερμώ- αγνοώντας τις συνθήκες που επικρατούν στο διεθνές περιβάλλον. Επίσης κανένας τόπος δεν κυβερνάται δια δημοψηφισμάτων.
    Βεβαίως η ευρωπαϊκή αντίδραση ήταν πέρα από τα «εσκαμμένα» (ίσως και πέραν των δημοκρατικών ορίων),. αλλά αν έρθουμε στη θέση τους. μάλλον θα τους δικαιολογήσουμε.

    • Ο/Η Λεωνίδας λέει:

      Καλησπέρα Φιρίκι,
      Στο εισαγωγικό σχόλιο στο άρθρο προσπάθησα, θέλω να πιστεύω ορθά, να αποδώσω την βασική ιδέα που διέπει το κείμενο και οργανώνει την επιχειρηματολογία του:

      «Στόχος του όμως δεν είναι η επικαιρική πολιτική ανάλυση αλλά η αξίωση να προσδοθεί βαθύτερο πολιτικό νόημα σε ευρωπαϊκό και εθνικό επίπεδο στην επιλογή του κ. Παπανδρέου».

      Ο Ζέρβας δεν μοιάζει να θέλει να μπεί στην ενδοελλαδική πολιτική ανάλυση για τούτο και κατ’ουσίαν την προσπερνά. Με άλλα λόγια δεν αναλύει τον πολιτικό αγώνα στο εσωτερικό. Και τούτο επειδή θέλει να δώσει έμφαση αλλού.

      Έτσι, προκαταρκτικά σημειώνει «δεν γίνεσαι ευρωπαίος, χωρίς εδραία εθνική στοιχείωση», ενώ σε άλλη συνάφεια θα αναδείξει την κατίσχυση ενός εθνικού κράτους έναντι των λοιπών: «Είναι τυχαίο ότι η Ευρώπη βρίσκεται και πάλι υπό τη διάκριση της Γερμανικής δύναμης, η οποία ποτέ δεν ξεπλήρωσε τα χρέη της;». Βρισκόμαστε ήδη σε εθνοκρατικό πλαίσιο το οποίο συνυφαίνεται με τη δημοκρατία άρρηκτα, θέμα στο οποίο θα επανέλθω.

      Το ότι δεν δίνει καμία σημασία στις προθέσεις του Πρωθυπουργού καταφαίνεται από την ελπίδα: «από το δημοφήφισμα μπορεί να απορρεύσει η ιδέα που επιζητείται εναγωνίως για την κινητοποίηση των Ελλήνων».

      Το ελπιδοφόρο νόημα του δημοψηφίσματος αποτυπώνεται στα επόμενα:

      «Το επικείμενο δημοψήφισμα δεν θέτει διόλου σε αμφισβήτηση τη θέση της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Είμαστε και θα είμαστε στην Ευρώπη ακόμη και με εθνικό νόμισμα, εάν έτσι αποφασίσουμε. Κανείς δεν μπορεί να μας διώξει. Με το δημοψήφισμα, η Ελλάδα της Ε.Ε. θα διατυπώσει για πρώτη φορά τον δικό της καίριο λόγο: « Κύριοι, οι όροι που επιβάλλετε στη χώρα καταστρατηγούν τις καταστατικές αρχές του ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Κάνουμε ό,τι μπορούμε, αλλά γνωρίζετε ότι καμμία επιπλέον θυσία δεν πρόκειται να αποδώσει. Μας οδηγείτε γραμμή στη βαρβαρότητα. Δεν απομένει παρά να στείλετε στρατεύματα κατοχής για να μη χάσετε τα λεφτά σας. Αλλά τότε, πρέπει να πάψουμε να μιλάμε για Ευρώπη»».

      Το ότι η εθνική κυριαρχία συνυφαίνεται με την δημοκρατία διατυπώνεται με ενάργεια στην τελευταία παράγραφο του κειμένου.

      Τέλος τα περί δημοψηφίσματος θα μπορούσαν να ιδωθούν και υπό το φώς αντιλήψεων που εκφράζονται σε έτερο κείμενο του ίδιου συγγραφέα και που στο παρόν, μολονότι δεν διατυπώνονται ρητά, λανθάνουν. Κι εδώ αναφέρομαι στην δυνατότητα επιστροφής σε εθνικό νόμισμα.

      Σε προηγούμενο άρθρο του ιδίου με τίτλο «περί σωτηρίας» στην πρώτη παράγραφο σημειώνεται το στοιχειώδες. Ότι δηλαδή πρέπει να να ανοίξει μία συζήτηση και για το ενδεχόμενο επιστροφής στη δραχμή. Για να καταλήξει στον επίλογο δηλώνοντας και μία θέση συνάμα:

      «Άρα η κρίση δεν αποτελεί ευκαιρία, παρά επανάληψη του γνωστού δράματος. Θα γινόταν ευκαιρία, εάν ξεσηκωνόταν σύσσωμη η χώρα ενόψει μιας φρικτής αναγέννησης εν ετέρα μορφή. Εάν διέθετε ηγέτες που θα αναλάμβαναν με λαϊκή εντολή την ευθύνη της επιστροφής στη δραχμή και βάσει αυτής θα προχωρούσαν στην κατάρτιση νέων διαρθρωτικών μέτρων. Τέτοια πράγματα όμως μόνο στα μυθιστορήματα των ηρωικών εποχών θα μπορούσαν να συμβούν».

      Εδώ και δύο χρόνια, παρόλες τις επικλήσεις στην ειλικρίνεια και το θάρρος, καμία συζήτηση δεν γίνεται πάνω σε όλα τα πιθανά ενδεχόμενα. Για το ποια είναι η χώρα και τί μπορεί να κάνει. Τι σημαίνει παραμονή στο ευρώ και τι σημαίνει επιστροφή σε εθνικό νόμισμα. Διάλογος με αναλυτικές τις συνέπειες και τις πιθανές πολιτικές κινήσεις σε κάθε περίπτωση.

      Νομίζω ότι ο Ζέρβας αναφέρεται σε αυτό που αντιμετωπίζεται με μόνη την καταστροφολογία. Και θεωρεί επιτακτική την ανάγκη, αν μη τι άλλο, να ανοίξει ο δημόσιος διάλογος. Και για τούτο η θετική του στάση απέναντι στο δημοψήφισμα, κι όχι φυσικά στον κ. Παπανδρέου -όπως τουλάχιστον εγώ καταλαβαίνω το άρθρο.

  2. Ο/Η firiki2010 λέει:

    Λεωνίδα,
    To άρθρο γράφεται μια συγκεκριμένη στιγμή κι επομένως δεν είμαι πολύ πρόθυμος να αφήσω κατά μέρος την ενδοελλαδική πολιτική ανάλυση που προσωπικά δεν βλέπω να αποφεύγει ούτε ο κ Ζέρβας.
    Σχετικά με το «να ανοίξει ο διάλογος πάνω στο «ευρώ ή δραχμή» : Νομίζω ότι το απόσπασμα που παραθέτεις «….. Εάν διέθετε ηγέτες που θα αναλάμβαναν με λαϊκή εντολή την ευθύνη της επιστροφής στη δραχμή και βάσει αυτής θα προχωρούσαν στην κατάρτιση νέων διαρθρωτικών μέτρων…» είναι αρκετά εύγλωττο. Ο κ Ζέρβας δεν συνιστά απλώς ένα διάλογο (που ούτως ή άλλως ήδη γίνεται). Εχει μια (σεβαστή) άποψη. Εχει καταλήξει σε αυτήν . Την υπερασπίζεται. Δικαίωμα του αναφαίρετο. Οπως δικαίωμα του είναι να την καμουφλάρει κάτω από υπαρκτα ζητήματα ευρωπαϊκού δημορατικού ελλείμματος.
    Αυτό πάντως που θα μπορούσα να συνυπογράψω και με τα δυο χέρια και το θεωρώ εξαιρετικά σημαντικό είναι το «…δεν γίνεσαι ευρωπαίος, χωρίς εδραία εθνική στοιχείωση».

    • Ο/Η Λεωνίδας λέει:

      Καλημέρα Φιρίκι,
      Είναι αναντίρρητο το γεγονός ότι η χρονική στιγμή αλλά και οι ποικίλες προσλήψεις ενός κειμένου παίζουν τον ρόλο τους στη συγκυρία. Πάντως, επιμένω, ότι στην περίπτωσή μας δεν βαραίνουν, στο κείμενο ως τέτοιο, οι κομματικές στρατηγικές ενός εκάστου κόμματος ή ό,τι άλλο.

      Μα νομίζω ότι η λήψη μιας συγκεκριμένης θέσης δεν αναιρεί ούτε τη θέληση για διάλογο ούτε, πολύ περισσότερο, την πραγμάτωσή του.

      Θεωρείς ότι ο Ζέρβας χρησιμοποιεί το περιώνυμο «δημοκρατικό έλλειμμα»της Ε.Ε. για να μεταμφιέσει την άποψή του περί επιστροφής σε εθνικό νόμισμα και άρα εμβάθυνσης της εθνικής κυριαρχίας. Όμως εκτιμώ, κι εδώ μιλώ εγώ δεν αξιώνω να ερμηνεύσω τον Ζέρβα, ότι δεν μιλάμε πλέον για ένα δημοκρατικό έλλειμμα στους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Ομιλούμε πλέον για την πρόσδεση των ευρωπαϊκών εθνικών κρατών στο άρμα της Γερμανικής αυτοκρατορίας, όπου στο εσωτερικό της υφίσταται μία σαφής ιεράρχηση της ισχύος ενός εκάστου έθνους επί τη βάσει της οποίας και καταλαμβάνει μιαν ορισμένη θέση στο εσωτερικό της.

      Οι ιδεολογικοί εξωραϊσμοί της κατάστασης αυτής (πάσης φύσεως αφελείς διεθνισμοί, καταναλωτισμός άνευ όρων κ.α.) καταρρέουν και το θέμα είναι ποιες είναι οι πιθανές εκδοχές του μέλλοντος για τη Χώρα. Λές Φιρίκι ότι η συζήτηση λαμβάνει ήδη χώρα. Νομίζω μόνον στο περιθώριο.

      Την καλημέρα μου και πάλι

  3. Ο/Η γιανν λέει:

    Αγαπητέ Λεωνίδα καλησπέρα,
    είμαι ο τέως γείτονάς σου,ο Γιάννης.Θα ήθελα κατ’ αρχάς να χαιρετίσω την προσπάθεια που κάνεις με την ιστοσελίδα σου <> με σκοπό να αναδείχθουν θέματα που αφορούν τον ελληνικό πολιτισμό εν γένει.Πιστεύω πως πρέπει να αφορούν κάθε Έλληνα ανεξαρτήτου πολιτικοιδεολογικής τοποθέτησης και

  4. Ο/Η Γιάννης λέει:

    φιλοσοφικής αφετηρίας.Άλλωστε, η διαλεκτική <> απόψεων συνιστά το σπόρο για την ανάδυση νέων ιδεών,καθώς και την ανάπτυξη της κριτικής σκέψης που τόσο λείπει από το εκπαιδευτικό μας σύστημα.
    Και επί του προκειμένου.Το άρθρο του κ.Ζέρβα θεωρώ ότι ακολουθεί πιστά τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνονται οι δημοσιολόγοι την πολιτική πρακτική αλλά και την πολιτική σκέψη τουλάχιστον από τη μεταπολίτευση και μετά.Κυρίαρχο στοιχείο στο κείμενο είναι ότι η προσωπικότητα δημιουργεί την ιστορία και όχι ένα σύνολο από κοινωνικοοικονομικούς παράγοντες.Δε θα εκφραστώ με φράσεις του τύπου <> ή <>,διότι κάτι τέτοιο δεν το πιστεύω.Η συγκυρία στην οποία ανέλαβαν τα αξιώματα που κατέχουν ειναι η πιο τραγική τα τελευταία πενήντα χρόνια.Η άποψή μου αυτή δεν έχει καμμία σχέση με τη δικαιολόγηση των πολιτικών που ακολούθησαν,όμως ας θυμηθούμε τις υπογραφές που έβαλαν κάποιοι άλλοι μεγάλοι ήγετες στη συνθήκη του μάαστριχτ με τις τέσσερις ελευθερίες,ας θυμηθούμε τη συνθήκη της Λισαβώνας,ας αναλογιστούμε αν αυτές οι συνθήκες αποτελούν ενιαία πολιτική από όλους τους ηγέτες της Ε.Ε. και τέλος ποιές ήταν οι καταστροφικές επιπτώσεις για την οικονομία της Ελλάδας,για τον υλικό της πλούτο και ακόμα χειρότερα…για την αλλότρια νοοτροπία που απέκτησαν οι νεοέλληνες, από τα διάφορα πακέτα σωτηρίας μας.Σωτηρία από τη δήθεν φτώχεια μας,το φιλότιμο και την αγάπη για την πατρίδα και την προκοπή της.Την πατρίδα την τόσο μικρή και συγχρόνως την τόσο μεγάλη.Το δημοψήφισμα θα μπορούσε να ήταν όντως μια μεγάλη ευκαιρία για τους Έλληνες να αναζητήσουν αυτό που έχουν χάσει και που τους ανήκει.Όχι με την έννοια ότι θα σωθεί η ευρωζώνη,ούτε με το σκεπτικό ότι ανήκομεν στη Δύση,αλλά με το σκεπτικό ότι δεν ανήκαμε ποτέ ούτε στην Ανατολή ούτε στη Δύση.Ανήκαμε στην ιστορία μας.

    • Ο/Η Λεωνίδας λέει:

      Γιάννη πολύ χαίρομαι που μπήκες στο ιστολόγιο!

      Δεν έχω βρεί χρόνο να γράψω με άνεση πάνω στο σχόλιό σου. Σε καληνυχτίζω για την ώρα και θα επανέλθω.

    • Ο/Η Λεωνίδας λέει:

      Γιάννη καλησπέρα,
      Αν κατάλαβα καλά από το σχόλιό σου εκτιμάς ότι «Κυρίαρχο στοιχείο στο κείμενο είναι ότι η προσωπικότητα δημιουργεί την ιστορία και όχι ένα σύνολο από κοινωνικοοικονομικούς παράγοντες». Χαρακτηριστικό της μεταπολιτευτικής σκέψης των δημοσιολόγων τουλάχιστον.

      Η αλήθεια είναι πώς, προσωπικά, διαπιστώνω το αντίθετο. Η μεταπολίτευση ανέδειξε με επίταση κοινωνιολογικές και οικονομικές προσεγγίσεις, οι οποίες πήραν και το πάνω χέρι στην ανάλυση. Οι ίδιες οι κοινωνικές επιστήμες (κι εδώ περιλαμβάνω και την πολιτική επιστήμη αλλά και την οικονομία) καλλιεργήθηκαν και εκλαϊκεύθηκαν σε βαθμό ασύλληπτο σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια.

      Αλλά, νομίζω και πάλι, ότι η παρατήρησή σου απαντά σε ένα άλλο πρόβλημα. Το λέω αυτό επειδή οι συγκεκριμένοι δρώντες λαμβάνουν αποφάσεις και τούτο είναι κάτι απτό κι εμπειρικά ελέγξιμο. Το αν θελήσει να ανάγει κανείς τις αποφάσεις σε απρόσωπες δυνάμεις που κινούν την ιστορία έχει κάθε επιστημολογική δυνατότητα να το πράξει. Όμως είτε επιλέξει τούτες ή εκείνες τις δυνάμεις της ιστορίας με στόχο να την εξηγήσει δεν αναιρεί το συγκεκριμένο γεγονός.

      Έχω την εντύπωση άλλωστε ότι το κείμενο δεν παίρνει θέση πάνω στο θέμα της όποιας επιστημονικής γενίκευσης, ούτε προϋποθέτει κάποια, με τρόπο τουλάχιστο λογικά αναγκαίο.

      Ως προς τις επόμενες παρατηρήσεις σου, αν τις ερμηνεύω ορθά, μοιάζουν να κατανοούν την ελλαδική πορεία στο πλαίσιο της Ε.Ο.Κ. και κατόπιν Ε.Ε. ως νομοτελειακή ίσαμε σήμερα. Όμως έτσι δεν βάζει κανείς τη συνιστώσα της ελλαδικής πολιτικής διαχείρισης των πραγμάτων. Είναι άλλο πράγμα η κατασπατάληση πόρων δίχως κανένα αντίκρυσμα για τη Χώρα και άλλο η επένδυση πόρων στην παραγωγή και σε υποδομές που θα μπορούσαν να την έχουν κάνει πράγματι πιο ισχυρή.

      Επιπλέον, αν στα όσα σημειώνεις διαβάζω σωστά την αλλοτρίωση του ελληνικού ήθους από την κατανάλωση συμφωνώ, μολονότι κι αυτή την εξέλιξη δεν την θεωρώ αναπότρεπτη και δεν τη συνδέω με τα «πακέτα» καθώς λές αλλά με τη διαχείρισή τους.

      Στο τέλος θίγεις το δίπολο Ανατολή-Δύση μόνον που δεν καταλαβαίνω καλά από ποια οπτική το κάνεις. Το «ανήκωμεν στη Δύση» ήταν απάντηση στο που θα έπρεπε να αναζητήσουμε συμμαχίες σε ένα διπολικό ψυχροπολεμικό κόσμο. Αν το λές πολιτισμικά η σχέση έχει τεθεί ανάμεσα σε ελληνική Ανατολή και λατινική Δύση με ποικίλες νοηματοδοτήσεις των όρων «Ἁνατολή» και «Δύση».

  5. Ο/Η Γιάννης λέει:

    Αγαπητέ Λεωνίδα γειά σου,
    είμαι ο τέως γείτονάς σου,ο Γιάννης.Κατ’ αρχάς θα ήθελα να χαιρετίσω την προσπάθεια που κανεις με την <>.Πιστεύω πως ο ελληνικός πολιτισμός εν γένει θα πρέπει να αφορά κάθε Έλληνα ανεξαρτήτως πολιτικοιδεολογικής τοποθέτησης και

  6. Ο/Η Emilie Kafe λέει:

    Κακόμοιρε Λεωνίδα,

    Διάβασα με μεγάλη καθυστέρηση αυτή τη σελίδα και θαύμασα το κουράγιο σου ! Το μυαλό σου είναι καταρτισμένο και κοφτερό. Μπορείς και αντιμάχεσαι έναν φοβερό Στρεψόδικο με πολλαπλά προσωπεία. Δέν διαθέτει τίποτε δικό του, και γι’ αυτό θα αναδειχθεί εντός του μηδενός!
    Καλά κάνεις που ασκείσαι, αλλά μη σπαταλιέσαι και πολύ με παρόμοιους τύπους … που αύριο θα προβάλλουν τη γνώση και τα επιχειρήματά σου για δικά τους, ώσπου να βρουν κάτι άλλο !

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s