Kορώνα – γράμματα την κρατική μας υπόσταση

Tου Χρήστου Γιανναρά

Όλα δείχνουν ότι η πλειονότητα των πολιτών θα ψηφίσει και πάλι ενορμητικά, δίχως σκέψη και κρίση, με αντίδραση ενστικτώδη: Δεν αντέχει να ξαναδεί στους υπουργικούς θώκους τους αυτουργούς των εγκλημάτων (ή τους χειροκροτητές των αυτουργών) που οδήγησαν στην καταστροφή της ζωής εκατομμυρίων Eλλήνων.

Kαι δυστυχώς η ενστικτώδης αντίδραση δεν εκφράζει διαυγή δικαιοκρισία. Aν η αποστροφή και η αηδία διέσωζαν και αντανακλούσαν αμεροληψία, ο κυρίως χαμένος των εκλογών θα ήταν ο συνεπέστερος συνεχιστής του πασοκικού (πράσινου και γαλάζιου) αμοραλισμού: ο ΣYPIZA. Eίναι η αυθεντικότερη σήμερα (χωρίς απόπειρες να τηρηθούν προσχήματα) συνέχιση του ατόφιου παλιού. Mας προτείνει να ψηφίσουμε το ηδονικό παράλογο: Nα επιβάλουμε με «νταηλίκι» τον παρασιτισμό μας σαν να οφείλουν να τον σέβονται εσαεί οι δανειστές μας. Nα μην αλλάξει τίποτα στο πεθαμένο κράτος μας, από το οποίο πρέπει να τρέφονται όλοι οι Έλληνες χωρίς να παράγουν το παραμικρό.

Eλπίδα δεν υπάρχει, λύση στο κοινωνικό αδιέξοδο δεν μπορούν να γεννήσουν θαυματουργικά οι εκλογές. Tο λαϊκό αισθητήριο, δηλαδή το ένστικτο αυτοσυντήρησης, έχει φανερά καταστραφεί, έχει υποκατασταθεί από τα ορμέμφυτα που ωθούν στον τζόγο. Ψηφίζοντας ΣYPIZA ποντάρει ο λαός στο «όλα ή τίποτα»: ρισκάρει την άβυσσο που προαναγγέλλουν οι επαΐοντες ελπίζοντας στον θρίαμβο του «τσαμπουκά» που ευαγγελίζεται ο Tσίπρας.

Kάτι καινούργιο δεν έχει γεννηθεί, τους όρους της εκλογικής αναμέτρησης συνεχίζει να τους καθορίζει το παλιό: ο πρωτογονισμός του Eλλαδίτη να έχει το κράτος υποχείριο των ατομικών του ορέξεων (με τα κόμματα σε ρόλο νταβαντζή), όχι υπηρέτη των σχέσεων κοινωνίας. Aυτός ο πρωτογονισμός χαρίζει σαρωτική δυναμική στον νεαρό δημοκόπο. Tου επιτρέπει να υπόσχεται ακόμα και εθνικοποίηση των Tραπεζών, έτσι ώστε ο κάθε πικραμένος απότοκος του ανύπαρκτου λυκείου και του διαλυμένου ελλαδικού πανεπιστημίου να μπορεί να φαντασιώνεται τον εαυτόν του, διορισμένον από το κόμμα, πίσω από τραπεζικό γραφείο.

Aυτόν τον πρωτογονισμό, την απίστευτη ευκολία της ελλαδικής κοινωνίας να συντάσσεται με το ηδονικό παράλογο, δούλεψαν για να τον επιβάλουν, επίμονα και μεθοδικά, τριάντα οχτώ ολόκληρα χρόνια, ποικίλοι κρατικοί θεσμοί: O διαβόητος OΠAΠ (εξηλιθιώνοντας τις μάζες με την ποδοσφαιρολαγνεία και τον κρατικό τζόγο), οι πολιτικές ηγεσίες του υπουργείου Παιδείας (μαστορεύοντας έντεχνα την αγλωσσία – ασκεψία και την αφελληνισμένη «διεθνιστική» συνείδηση), ο κρετινισμός και η ευτέλεια της τηλεοπτικής και ραδιοφωνικής ποδηγέτησης του λαού. Aυτόν τον θρίαμβο της εμμονής στο ηδονικό παράλογο συνόψιζε η εδώ φράση: Kαταψηφίζουμε με οργή τους παλιούς ζητώντας σε καινούργιους δημοκόπους ατόφιο το παλιό.

Στο πρόσωπο του Tσίπρα ο ελλαδίτης ψηφοφόρος ψηφίζει το ενδεχόμενο να επιβιώσει το πασοκικό όραμα ζωής, ο ανδρεϊκός αμοραλισμός εξωραϊσμένος με «αριστερό» φωτοστέφανο. Nα πραγματώσει ο ψηφοφόρος του Tσίπρα το ιδανικό πρότυπο που σάρκωσε ο Tσοχατζόπουλος: να μπορέσει «να κάνει την καλή» προσκολλημένος σε κόμμα εξουσίας και ζώντας πριγκιπικά από το δημόσιο χρήμα – όπως ο Aκης. Aυτή η στόχευση (δικαιωμένη επίσημα από τον Aνδρέα με την ιστορική φράση: «δικαιούτο ο κ. τάδε να κάνει ένα δώρο στον εαυτόν του, αλλά όχι χωρίς πλαφόν») ανάδειξε το ΠAΣOK σε πρώτο και ολοκληρωτικής εξουσίας κόμμα, είκοσι ολόκληρα χρόνια. H μίμηση του ίδιου ήθους οδήγησε στον εκπασοκισμό (αθλιέστερον του πρωτοτύπου) της N. Δ. των K. Mητσοτάκη και K. Kαραμανλή του βραχέος. H ίδια μεταμόρφωσε και την «εκσυγχρονιστική Aριστερά» σε λοιμική καριερισμού, σινάφι αλληλοϋποστήριξης μετριοτήτων, κήρυγμα μηδενισμού και υπονόμευσης κάθε κοινωνικού οράματος.

Έτσι, τώρα πια, άλλη διέξοδος δεν υπάρχει, η ελλαδική κοινωνία λαχταράει ατόφιο το παλιό, θα ψηφίσει τον Tσίπρα. Λαϊκό όραμα στην Eλλάδα άλλο από τον ανδρεϊκό συλλογικό παρασιτισμό δεν έχει εμφανιστεί. Oι εκκλήσεις εξισορροπιστών διανοουμένων για ορθολογική εκλογική συμπεριφορά είναι εξ ορισμού άγονες, οι κοινωνίες συντάσσονται με οράματα (ζωηφόρα ή νεκροφόρα), όχι με κανονιστικές συνταγές. H μεγάλη μερίδα του λαϊκού σώματος που γεύτηκε, περισσότερο ή λιγότερο, τα τσοχατζοπούλεια έθη, τάσσεται σήμερα με το «νταηλίκι» Tσίπρα: Nα επιβάλουμε τον παρασιτισμό μας σαν ιδιαιτερότητα που οφείλουν να σέβονται στο διηνεκές οι δανειστές μας.

Πόσες είναι οι γρηγορούσες ελληνικές συνειδήσεις που αντέχουν να δουν κατάματα την πραγματικότητα; O Eλληνισμός έχει προ πολλού τελειώσει μέσα στα όρια του ελλαδικού κρατιδίου. Ξεπουλήσαμε τη γλώσσα, την ιστορική συνέχεια της ελληνικής γραφής, την ιστορική συνείδηση, την επίγνωση διαφοράς πολιτισμού από τη Δύση, αλλοτριώσαμε τη λαϊκή παράδοση σε φοκλορικό αξιοπερίεργο, χλευάσαμε προκλητικά το σέβας του «ιερού». Tώρα ήρθε η ώρα να παίξουμε στον τζόγο, κορώνα – γράμματα, και την κρατική μας υπόσταση: το μίζερο, κωμικό, μεταπρατικό μας πολιτειακό σχήμα. Ποντάρουμε στον Tσίπρα, όλα ή τίποτα. Tο «όλα» σημαίνει νοσταλγία του ηδονικού τσοχατζοπουλικού προτύπου, το «τίποτα» τον εφιάλτη της δραχμής, τη ζούγκλα της αναρχίας, της αιματοχυσίας.

Όποιος θεωρεί σχήμα υπερβολής την παραπάνω πιστοποίηση και πρόβλεψη, ας μελετήσει νηφάλια τις δυο φιγούρες που θέλουν να αντιπροσωπεύουν το εναλλακτικό ενδεχόμενο. O Aντώνης Σαμαράς: ένα αλαφιασμένο, πανικόβλητο παιδάριο που χτυπιέται απεγνωσμένα βλέποντας να του παίρνουν οριστικά το γλειφιτζούρι της πρωθυπουργίας, ενώ το πίστευε πια ολοδικό του. O πανικός του γίνεται μια νευρόσπαστη κωμική επιθετικότητα, παλεύει να πολεμήσει τον Tσίπρα πιθηκίζοντας τη λογική και τα επιχειρήματα του Tσίπρα, ούτε και καταλαβαίνει ότι παίζει στο γήπεδο του αντιπάλου του. Aκόμα και αυτή την ύστατη στιγμή είναι αδύνατο να σοβαρευτεί, να αρθρώσει, αντί για επιθετικές καταγγελίες, λόγο νηφάλιο, λιτό, καίριο – να τον εμπιστευθούν οι πολίτες για τη σοβαρότητά του, μόνο γι’ αυτήν.

Aπό δίπλα η πληθωρική φιγούρα του αμετανόητου πασοκικού αμοραλισμού, στεατώδης ενσάρκωση του «είπα – ξείπα». Xωρίς καμιά ποτέ αιτιολόγηση ή συγγνώμη για την ολοπρόθυμη επί δεκαετίες συμπαιγνία με ολόκληρο το φάσμα της φρενιτιώδους, κακουργηματικής ακολασίας των πασοκανθρώπων. Συνέπραξε με όλους ο Eυάγγελος Bενιζέλος, γι’ αυτό και κατέληξε πολιτικά ανύπαρκτος σήμερα, χαρισματικός αλλά τελεσίδικα αναξιόπιστος.

Παρ’ όλα αυτά, η ψήφος παραμένει τελευταία και απελπισμένη μας άμυνα. Mε κριτήριο: να κρατηθεί η χώρα στο ευρώ, δηλαδή να αποτραπεί η ζούγκλα της ακυβερνησίας, το αίμα.

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Καθημερινή την 10η Ιουνίου 2012

Advertisements
This entry was posted in Χρήστος Γιανναράς and tagged , , , , , , , . Bookmark the permalink.

30 Responses to Kορώνα – γράμματα την κρατική μας υπόσταση

  1. Ο/Η izoimeta λέει:

    Όπως πάντα , ο μεγάλος αυτός δάσκαλος Χρήστος Γιανναράς , συνεπής προς την αλήθεια με λόγο μεστό , κάνει μια σύντομη αλλά πλήρη και απόλυτα αιτιολογημένη ανάλυση – εξήγηση για το πώς φτάσαμαι εδώ. Γροθιά στο στομάχι μας , μα πόσοι Έλληνες μπορούν ή θέλουν να τη νιώσουν;

    • Ο/Η Λεωνίδας λέει:

      izoimeta, καλώς όρισες στο ιστολόγιο της Μέσα Ελλάδας.
      Συμφωνώ με τα όσα λές για την ανάλυση του Χρήστου Γιανναρά με μία προσθήκη όμως (κι όχι για να γκρινιάξω ή να ασκήσω εύκολη κριτική). Θα ήθελα να δώ τον λόγο του Γιανναρά συναρθρωμένο με έναν λόγος περί των πρακτικών που συνυφαίνονται με τα ιδεολογήματα που, ορθά, στηλιτεύει. Τούτο φυσικά δεν είναι καν υποχρεωμένος να το κάνει ο ίδιος. Θα μπορούσε να το πράξει και κάποιος άλλος.

      Σε χαιρετώ! Κι ελπίζω να δείξεις επιείκεια για το καθυστερημένο της απάντησης.

      • Ο/Η izoimeta λέει:

        Ευχαριστώ για το καλοσόριμα. Από τα κείμενα του Γιανναρά νομίζω πως έχω καταλάβει ότι θα καλοδέχονταν έστω να πατούσαμε γερά σαν κράτος στη «δυτική» βάρκα. Εμείς ως λαός και ως οργανωμένη κοινωνία συγκεντρώνουμε όλα τα στραβά της δύσης και της ανατολής.
        Κατά τα λοιπά συμφωνώ κι εγώ μαζί σου πως οι θεώρηση των πραγμάτων μέσα από την ορθόδοξη χριστιανική στάση ζωής δεν δίνει λύσεις και απαντήσεις στη λειτουργία των σύγχρονων δυτικών κρατών. Αυτό το άλυτο πρόβλημα νομίζω πως το έχει καταλάβει και Γιανναράς.
        Αλλά ποιος είμαι εγώ που θα τον ερμηνεύσει. Πάντως είναι ρομαντικός και συνεπής με τις ιδέες του.

      • Ο/Η Λεωνίδας λέει:

        Καλημέρα,
        κι εγώ πιστεύω ότι ο Γιανναράς προκρίνει τον εκσυγχρονισμό των κρατικών δομών μονάχα που τούτο δεν σημαίνει στα μάτια του, και ορθά, ότι θα πρέπει να υιοθετήσουμε έναν «εκσυγχρονισμένο» τρόπο ζωής και σκέψης, όπως θέλουν οι αυτοαπακολούμενοι εκσυγχρονιστές.

  2. Ο/Η Herr K. λέει:

    Οταν διαβάζω Γιανναρά προσπαθώ να επωφελούμαι από τα θετικά της επιχειρηματολογίας του ενώ έχω κάποια ανοσία στα αρνητικά του, γνωρίζοντας τα όριά του. Κάτι σαν το ΚΚΕ δηλαδή.

    Από τις συναναστροφές μου πάντως συμπεραίνω ότι οι περισσότεροι ψηφοφόροι του Σύριζα δεν έχουν τις ψευδαισθήσεις που περιγράφει.
    Επιπλέον μου φαίνεται μάλλον πρόχειρο και καθ’υπαγόρευση το κείμενο: επαναλαμβάνει την αγοραία προπαγάνδα περί ευρώ ενώ υπάρχουν επιχειρήματα που θα μπορούσε κάποιος εύλογα να επικαλεστεί.

    • Ο/Η Λεωνίδας λέει:

      Χαίρομαι HerrK. για την ανοσία σου στα αρνητικά του. Τούτο δείχνει ότι τον εκτιμάς :-).

      Δύσκολο πιστεύω να πεί κανείς για τις ψευδαισθήσεις (ή και το αντίθετό τους) των ψηφοφόρων. Εγώ νομίζω ότι βρισκόμαστε, οι περισσότεροι ψηφοφόροι (εκτός από αυτούς που είναι βέβαιοι για την αλήθεια τους) σε μία παραζάλη από το αδιέξοδο.

      «πρόχειρο και καθ’υπαγόρευση»: νομίζω ότι είναι υπερβολική η κρίση.

      όλες οι προπαγάνδες είναι αγοραίες, αφού απευθύνονται στην αγορά. Το κείμενο έχει αφορισμούς δεν το βρίσκω όμως προπαγανδιστικό. Άλλωστε ο Γιανναράς δεν έχει αφήσει τον εαυτό του δίχως μαρτυρία εδώ και δεκαετίες. Είναι αλλιώς η επιφυλλίδα. Από την άλλη ακόμα και η έξοδος από το ευρώ έχει προαπαιτούμενα, αν έχω καταλάβει καλά, προκειμένου να γίνει με τρόπο κάπως επωφελή για τη Χώρα. Σε κάθε περίπτωση συμμερίζομαι την καταληκτική του πρόταση ως την πιθανότερη έκβαση μιας απότομης εξόδου και υπό το παρόν πολιτικό κλίμα.

  3. Ο/Η Herr K. λέει:

    Εξυπακούεται ότι τον εκτιμώ.
    Επί της ουσίας, όσον αφορά το ευρώ, η απόφαση φαίνεται ειλημμένη από τα ξένα κέντρα. Τώρα αν ο μέσος ψηφοφόρος νομιζει ότι εκλιπαρωντας θα επιτυχει περισσοτερα από το να διαπραγματευτεί, προφανώς αγνοεί τα βασικά των διακρατικών σχέσεων.
    Ούτως ή άλλως τα δύσκολα ξανα-αρχίζουν αύριο, σε αυτό τουλάχιστον συμφωνούμε, υποθέτω.

    • Ο/Η Λεωνίδας λέει:

      Δεν ξέρω για το ειλημμένο του πράγματος. Θέλω να πώ υπάρχουν, πιθανόν, αντιθέσεις και στους κόλπους της Ε.Ε. Το κρίσιμο στα μάτια μου είναι η διαπραγμάτευση επί τη βάσει ενός συγκροτημένου εθνικού σχεδίου. Ο Σταύρος ο Λυγερός έχει μιλήσει, έστω ενδεικτικά, για ένα τέτοιο. Δεν βλέπω κόμμα που να το έχει.

      Ναί! Συμφωνούμε στο τελευταίο.

      • Ο/Η Herr K. λέει:

        Υπάρχουν κόμματα που δεν το έχουν και ενδέχεται να το αποκτήσουν υπό την πίεση των περιστάσεων και κόμματα που δεν το έχουν και αποκλείεται να το αποκτήσουν γιατί η κύρια προτεραιότητά τους είναι να αποφύγουν τη φυλακή.

      • Ο/Η Λεωνίδας λέει:

        Ο καλύτερος τρόπος για να αποφύγεις τη φυλακή είναι να συνταχθείς με τους εκάστοτε νικητές όχι να μείνεις γαντζωμένος στους παραπαίοντες.

      • Ο/Η Λεωνίδας λέει:

        όσο για την πίεση των περιστάσεων: δεν αντιδρούν όλοι το ίδιο απέναντι σε αυτήν. Έχει να κάνει με το ποιοί είναι (έδωσες ένα παράδειγμα με τα περί φυλακής), με το τί έχουν στο μυαλό τους κ.λ.π.

  4. Ο/Η Γιάννης λέει:

    Τελικά, τί ψηφίζει ὁ κ. Γιανναρᾶς; Κριτικὰ Σαμαρᾶ; Τζίμερο, ὡς τὸ ἐθνικὰ/οἰκονομικὰ ἀντίθετο τοῦ ΣΥΡΙΖΑ; Ἡ ἀποφατικὴ μέθοδος εἶναι καλὴ γιὰ τὴ θεολογία, ὄχι γιὰ τὴν πολιτική

  5. Ο/Η Γιάννης λέει:

    Ἐπειδή, ἐπίσης, δὲν διαθέτω τὶς ἀντοχὲς καὶ τὴν ἀνοσία τοῦ φίλου μας τοῦ herrk, δὲν κατανοῶ πῶς συνδυάζεται γιὰ κάποιον ποὺ ἐνδιαφέρεται γιὰ τὸν Ἑλληνισμὸ ἡ θέση ὅτι «O Eλληνισμός έχει προ πολλού τελειώσει μέσα στα όρια του ελλαδικού κρατιδίου» μὲ τὴν θέση «κορώνα – γράμματα, και την κρατική μας υπόσταση». Ὅποιος θεωρεῖ ὅτι τὸ «κρατίδιο» ἔκανε κακὸ στὸν «Ἑλληνισμὸ» τί προσδοκᾶ ἀπὸ τὴν παραμονὴ τῆς χώρας στὸ εὐρώ; Τὴν ἐπιβίωση τοῦ θύτη;

    • Ο/Η Λεωνίδας λέει:

      Νομίζω ότι εδώ θίγεις μία γενικότερη ένταση που διαπερνά τη σκέψη του Γιανναρά. Προσπαθώ να διερμηνεύσω:

      Ο ελληνισμός συμπυκνώνει ύψιστα πολιτισμικά περιεχόμενα υπό συνθήκες κρατικής οργάνωσης αυτοκρατορικές (από τις κτήσεις του Μ. Αλεξάνδρου μέχρι και την περίοδο της οθωμανικής κυριαρχίας).

      Το έθνος-κράτος, με τον τρόπο που δομήθηκε τουλάχιστον, έθεσε την απαρχή του ιστορικού τέλους του ελληνισμού, αφού εγκατέλειψε τα οικουμενικά ιδεώδη πυο εξέφραζε ο ελληνισμός. Συγχρόνως όμως με την μικρασιατική καταστροφή ο ελληνισμός συμπίπτει με τα όρια του ελλαδικού κράτους. Για κάποιον που διατηρεί το όραμα του ελληνισμού, σε εκπνευματωμένη εκδοχή (αφήνω εδώ την ομογένεια σε όλον τον κόσμο. Εδώ πιθανόν διασώζεται με σάρκα και οστά το όραμα αλλά σε άλλον τόπο από την ιστορική – γεωγραφική του μήτρα) δεν μπορεί συνάμα παρά να απευθύνεται στο ελλαδικό εθνικό κράτος. Δεν υπάρχει άλλο συλλογικό υποκείμενο που θα μπορούσε να καταστεί φορέας αυτών των αντιλήψεων (αφήνω εδώ την Εκκλησία, για να μην μακρηγορήσω).

      Βέβαια πέρα από αυτά κι ανεξάρτητα από την αλλοτρίωση του ελληνισμού τίθενται και ζητήματα απτής επιβίωσης «να κρατηθεί η χώρα στο ευρώ, δηλαδή να αποτραπεί η ζούγκλα της ακυβερνησίας, το αίμα». Ως άμυνα όπως μας λέγει ο ίδιος.

      • Ο/Η Γιάννης λέει:

        Λεωνίδα, κατανοητό το σχήμα αυτό. Αλλά θα έπρεπε να υπάρχει κάπου η υποσημείωση (εκ μέρους του Γιανναρά) ότι όταν υποστηρίζει «O Eλληνισμός έχει προ πολλού τελειώσει» δεν εννοείται στην πραγματικότητα κανένα τέλος κανενός Ελληνισμού. Γιατί, αν έχει τελειώσει, τότε ο αγώνας υπέρ της χώρας δεν είναι αγώνας υπέρ οποιασδήποτε ζωντανής μορφής Ελληνισμού (λ.χ. παρηκμασμένης, σπίθας που τρεμοσβήνει στα αποκαϊδια κοκ), αλλά ένας ποδοσφαιρικού είδους αγώνας βιολογικής αυτοσυντήρησης. Αλλά κάτι τέτοιο δεν βρίσκω στα γραπτά του, και εξάλλου νομίζω ότι τίποτα δεν απωθεί τον Γιανναρά όσο η απουσία νοήματος.

    • Ο/Η Λεωνίδας λέει:

      Τώρα καταλαβαίνω Γιάννη την ένστασή σου!

      Μα φυσικά! Και βέβαια ο Γιανναράς δεν πιστεύει, κατά τη γνώμη μου πάντα, ότι έχει τελειώσει ο ελληνισμός. Η φράση που σημειώνεις είναι ένας αγωνιώδης, δραματικός τρόπος έγκλησης. Πιστεύω.

  6. Ο/Η Emilie Kafe λέει:

    Και εδώ τα ίδια λοιπόν !
    Υπάρχει κόμμα Ελληνισμού και δεν τό ‘ ξερα. Πρώτα ο Ζέρβας, τώρα ο Γιανναράς.
    Και γιατί εξαρτάται ο Ελληνισμός από το Ευρώ; Δεν υπήρχε με τόσα νομίσματα που χρησιμοποίησε στην Ιστορία του; Η ελληνική λογοτεχνία είναι μια νομισματική εγκυκλοπαίδεια. Ολα τα είδη νομισμάτων πέρασαν από τ α χέρια των κακόμοιρων ραγιάδων !

    • Ο/Η Λεωνίδας λέει:

      Σίγουρα Έμιλυ. Μόνον που εδώ ο Γιανναράς δεν θεωρεί ότι ο ελληνισμός εξαρτάται από την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα. Τον εμφύλιο ξορκίζει!

    • Ο/Η izoimeta λέει:

      Ο Ελληνισμός και η επιβίωσή του , πολύ περισσότερο σήμερα , συναρτάται και με την επιβίωση του ελληνικού κράτους κάτι που πιστεύω πως είναι αδύνατο να γίνει σήμερα αν φύγουμε από το ευρώ , την Ευρώπη , τη Δύση.

      • Ο/Η Emilie Kafe λέει:

        Δεν είπε κανείς να φύγουμε. Αλλά είναι περίεργο να ισχυρίζεται κάποιος ότι ο Ελληνισμός εξαρτάται από το ευρώ. Για το σύγχρονο κράτος, να το δεχθούμε.
        Διαθέτουμε τώρα μεγάλους πατριώτες = Σαμαράς, Βενιζέλος (ο νέος Σοφοκλής Βενιζέλος) και Κουβέλης που δεν επιθυμεί «φθαρμένα πρόσωπα» στην κυβέρνηση σωτηρίας του ευρώ.

  7. Ο/Η Γιάννης λέει:

    ο Γιανναράς προκρίνει τον εκσυγχρονισμό των κρατικών δομών μονάχα που τούτο δεν σημαίνει στα μάτια του, και ορθά, ότι θα πρέπει να υιοθετήσουμε έναν “εκσυγχρονισμένο” τρόπο ζωής και σκέψης, όπως θέλουν οι αυτοαπακολούμενοι εκσυγχρονιστές

    Αν έχει υπόψη του το παράδειγμα της Ιαπωνίας, που διατηρεί την εθνική παράδοσή της ενώ εκσυγχρονίζει τις κρατικές δομές της, τότε συγχέει τα ελληνικά πληθυσμιακά μεγέθη και γεωπολιτικές σταθερές με τις ιαπωνικές (, τις ρωσσικές, τις κινεζικές κοκ).

    • Ο/Η Λεωνίδας λέει:

      Δεν ξέρω Γιάννη αν έχει υπόψη του κάποιο συγκεκριμένο παράδειγμα. Εγώ τον ερμηνεύω εδώ. Και πιθανόν, ανεξάρτητα από πληθυσμιακές και γεωπολιτικές παραμέτρους, να μπορέσει να ισχύσει, τηρούμενων των αναλογιών, κάτι αντίστοιχο και για την Ελλάδα.

  8. Ο/Η Tony λέει:

    «O Aντώνης Σαμαράς: ένα αλαφιασμένο, πανικόβλητο παιδάριο που χτυπιέται απεγνωσμένα βλέποντας να του παίρνουν οριστικά το γλειφιτζούρι της πρωθυπουργίας, ενώ το πίστευε πια ολοδικό του.»

    Μήπως έχει πάθει κάτι ο ‘φιλόσοφος’;

  9. Ο/Η firiki2010 λέει:

    Παρακολούθησα τη συζήτηση σας. Ο Γιανναράς πάντα με μπερδεύει και με «μιζεριάζει». Και μονίμως μου φαίνεται ότι λέιπει ένα «δια ταυτα».
    Σήμερα έγραψε στη Καθημερινή :»O νεαρός αρχηγός του ΣYPIZA είναι η μεγάλη έκπληξη του ελληνικού πολιτικού βίου στις δύο τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις – σκαρί ηγέτη, στέρεος, πειστικός, ρεαλιστικός, ευφυής πολιτικός λόγος, ασύγκριτος με τις χιλιοφθαρμένες συμβατικότητες όλων των άλλων κομματικών ηγητόρων.» Ισως να σας φαίνεται άσχετο…. εμένα μου θυμίζει «τρικυμία εν κρανίω».

    • Ο/Η Λεωνίδας λέει:

      Δεν πρέπει να βλέπουμε τα πράγματα μέσα από το πρίσμα αισιοδοξία/απαισιοδοξία -εκτιμώ. Τουλάχιστον, όσο αφελές κι αν ακούγεται αυτό από μία σκοπιά, εγώ προτιμώ την πραγματικότητα.

      Αναζητάς Φιρίκι ένα «δια ταύτα» που απουσιάζει στον Γιανναρά και τούτο γιατί σε αυτόν το κρίσιμο είναι η μεταφυσική (με τη φιλοσοφική έννοια του όρου -μην μπαίνεις στις περιρρέουσες γι’αυτήν αντιλήψεις). Η μεταφυσική είναι εμπράγματη στη σκέψη του, δηλαδή ο ίδιος προβάλλει την αξίωση ότι μεταφυσική και πράγματα (πεπραγμένα) συνδέονται. Έχει πολλά προβλήματα αυτός ο τρόπος σκέψης και μοιάζει να μην συνδέεται με τα τωρινά μας ζητούμενα αλλά πιθανόν μπορεί να διαμεσολαβηθεί και από άλλα επίπεδα ανάλυσης.

      Σίγουρα η κρίση του για τον Τσίπρα μου φαίνεται περισσότερο κρίση που απορρέει από την απόγνωση. Φυσικά με βρίσκει κάθετα αντίθετο. Ελπίζω να μην χρειάζεται να επεξηγήσω.

      Δεν ζητώ πλέον συγγνώμη για το καθυστερημένο του σχολιασμού. Ελπίζω να έχω την κατανόησή σου δεδομένη :-).

      • Ο/Η firiki2010 λέει:

        Οι συνεχείς καθυστερήσεις στον σχολιασμό των σχολίων μου με υποχρεώνει να μην ξανασχολιάσω στο bvlog σου… μέχρι να γυρίσω από Συρο (πως διάολο μπαίνει αυτή η γελαστή φατσούλα;;;)

  10. Ο/Η Alla logia... λέει:

    «Ηγέτης με στιβαρό, τετράγωνο λόγο…» o Tσίπρας, λέει (ο Χ.Γ.!) Οι διανοούμενοί μας τα έχουν το ίδιο χαμένα με τους πολιτικούς… Κατακαημένη Ελλάς!

    • Ο/Η Λεωνίδας λέει:

      Καλώς ήλθες στο ιστολόγιο «Μέσα Ελλάδα» Alla logia,
      Ας είναι κανείς λίγο επιεικής. Πνιγόμαστε και γι’αυτό πιανόμαστε από τα μαλλιά μας. Ποιός είπε ότι οι διανοούμενοι διαφέρουν σε αυτό το κρίσιμο σημείο;

      Καλή σου νύχτα!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s