Επαναστατικές σκιαμαχίες

Ο Κώστας Ιορδανίδης είναι ένας σπάνιος, αν όχι μοναδικός, αρθρογράφος του καθημερινού μας τύπου. Γράφει έχοντας την αυτοκατανόηση του συντηρητικού δεξιού, τηρώντας και εκφράζοντας συνάμα γνώμονες της συντηρητικής σκέψης σε συγκεκριμένα καθ’ ύλην ζητήματα. Μας δίδει πάντοτε νύξεις γύρω από τις ελλαδικές ελίτ, ενώ η λέξη «εξουσία» στα γραπτά του δεν έχει τίποτε από τις αρνητικές φορτίσεις της, ολοένα χειραφετούμενης, μαζικοδημοκρατικής εποχής μας. Λεπτολόγος, περιγραφικός, δίχως να αποστασιοποιείται, είρων είναι ένας από τους καλύτερους αρθρογράφους μας.

Μία ένσταση γύρω από μία κρίση στο παρακάτω άρθρο του. Γράφει: «Φιλελευθερισμός και εθνοκεντρική δεξιά είναι έννοιες ασύμβατες». Ιστορικά η ιδέα του πολιτικού φιλελευθερισμού συμπορεύεται με την εμβάθυνση στην εθνική ιδέα. Αν εννοεί τον οικονομικό φιλελευθερισμό, πιθανά ερωτήματα που τίθενται, από τη σκοπιά της εθνοκεντρικής δεξιάς, είναι από ποια συλλογικά υποκείμενα, μέχρι ποιο βαθμό αυτός ασκείται και ποια η λειτουργία του για ένα έκαστο Έθνος.

Με τα παραπάνω δεν εννοείται ότι η συμπόρευση μεταξύ Έθνους και Φιλελευθερισμού είναι δίχως εντάσεις. Αντιθέτως μία σκέψη που θα αξίωνε να τεθεί στην υπηρεσία των δύο μεγεθών πρέπει να εστιάσει στις μεταξύ τους εντάσεις.

Μία σύντομη νύξη εδώ· στην εποχή που διανύουμε θα μπορούσε να χρησιμεύσει ως βάση διαλόγου στους κόλπους της ελλαδικής Δεξιάς ένα πολύ σημαντικό βιβλίο – σημαντικό και ως προς το ζήτημα που θίγεται εδώ. Το βιβλίο ενός συγγραφέα που αυτοκατανοείται ως κεντροαριστερός· του Αρίστου Δοξιάδη, Το αόρατο ρήγμα. Θεσμοί και συμπεριφορές στην ελληνική οικονομία, εκδ. Ίκαρος, Αθήνα 2013.

[Μία παρατήρηση μεταγενέστερη του χρόνου της ανάρτησης· ξαναδιαβάζοντας το κείμενο του Ιορδανίδη καταλαβαίνω ότι με τον όρο «άκρα δεξιά» εννοεί την «εθνοκεντρική δεξιά». Σφάλμα μου ως προς τους τεθέντες από τον συγγραφέα όρους. Όμως, σε άλλο πλαίσιο από αυτό του συγγραφέα, εξαρτάται από τον όρο που προσδίδει κανείς στον όρο «εθνοκεντρική». Από τη σύντομη παρατήρηση μου είναι πρόδηλο ότι δεν τον επιφυλάσσω για την «άκρα δεξιά», αλλά γι’ αυτό που ο συγγραφέας αποκαλεί «κεντροδεξιά», και που θα μπορούσε να αποκληθεί απλώς «δεξιά»]. 

Ακολουθεί το άρθρο:

του Κώστα Ιορδανίδη

Επαναστατική διέγερση σαρώνει την Ελλάδα, εν όψει των εκλογών του προσεχούς Μαΐου. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ κ. Αλέξης Τσίπρας ως επικεφαλής της ευρωπαϊκής αριστεράς εκήρυξε τον πόλεμο –σε επίπεδο φοιτητικού αμφιθεάτρου μάλλον– εναντίον της Γερμανίδος καγκελαρίου κ. Αγκελα Μέρκελ και της ελληνικής «ολιγαρχίας» στο τοπικό επίπεδο.

Στόχος του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως είναι η συσπείρωση της Αριστεράς προς την οποία πλέον κυρίως απευθύνεται, διότι αντελήφθη προφανώς ότι η όποια διεισδυτικότητα του κόμματός του προς τα υπολείμματα του ΠΑΣΟΚ και προς τη Ν.Δ. έχει ολοκληρωθεί.

Επιδιώκει εν ολίγοις τη δημιουργία «μαζικού κινήματος», με στόχο τη μερική ανατροπή της τοπικής και ευρωπαϊκής καθεστηκυίας τάξεως. Παρόμοιες εμπειρίες εβίωσε η Ελλάς κατά το παρελθόν ― βίαιες στα χρόνια του εμφυλίου πολέμου και ηπιότερες συγκριτικώς κατά την πρώτη επταετία του ΠΑΣΟΚ, υπό τον Ανδρέα Παπανδρέου. Υπήρχε η αντίληψη ότι όλα αυτά ανήκαν οριστικά στο παρελθόν, αλλά η εκτίμηση αυτή αναιρείται καθημερινώς.

Η επανάσταση του προέδρου της Ν.Δ. και πρωθυπουργού κ. Αντώνη Σαμαρά έχει ως στόχο να μεταβάλει άρδην τη φυσιογνωμία της Ελλάδος. Κατευθύνεται εκ των άνω, από την ευρωπαϊκή ιθύνουσα τάξη και την ελλαδική της αντανάκλαση, με όλα τα βαλκανικά στοιχεία που τη χαρακτηρίζουν.

Έχει η επανάσταση αυτή περιεχόμενο ακραία φιλελεύθερο, αλλά προωθείται με τρόπο ιδιόρρυθμο, όπως συνήθως συμβαίνει παρ’ ημίν, αφού από τη σάρωση του οικονομικού συστήματος επιχειρείται να διασωθεί η ανωτάτη έκφανσή του. Τα υπόλοιπα επαφίενται στο δημιουργικό δαιμόνιο του Ελληνα.

Και οι δύο επαναστατικές, ούτως ειπείν, ροπές επιχειρούν να διαχειρισθούν τις προσδοκίες και τους φόβους του εκλογικού σώματος. Εξ ου και η αποδιοργάνωση και ο ανορθολογισμός που φαίνεται να κυριαρχούν μεταξύ των πολιτών. Από την άποψη αυτή το θέμα δεν είναι ποιο από τα δύο κόμματα θα εξασφαλίσει την πλειοψηφία –ούτως ή άλλως δεν πρόκειται περί εθνικών εκλογών– αλλά με ποιο τρόπο θα επανακτήσει η κοινωνία τη διασαλευθείσα ισορροπία της.

Προοπτική αναγεννήσεως της Αριστεράς δεν υφίσταται. Παραμένει προσηλωμένη σε μία μαρξιστική θεώρηση των πραγμάτων, παρά το γεγονός ότι η τέταρτη τάξη, που θα υποκαθιστούσε υποτίθεται την αστική, έπαυσε να είναι ο δυναμικός παράγοντας αμφισβητήσεως στις κοινωνίες της Ευρώπης. Το προλεταριάτο βρίσκεται πλέον στην Απω Ανατολή, στην Κίνα, στις Ινδίες, στη Νότια Κορέα και αλλού. Ενδεικτικό είναι το γεγονός ότι η Μεγάλη Βρετανία, η χώρα στην οποία έκανε την εμφάνισή της η βιομηχανική επανάσταση, έχει επί της ουσίας αποβιομηχανοποιηθεί.

Η συντηρητική παράταξη έχει απολύτως φιλελευθεροποιηθεί εκ των πραγμάτων, και η προβολή των παραδοσιακών της αξιών γίνεται με τρόπο πρωτόγονο, στρεβλό και αφελή από τα κόμματα της άκρας δεξιάς. Φιλελευθερισμός και εθνοκεντρική δεξιά είναι έννοιες ασύμβατες. Η δίωξη της Χρυσής Αυγής θα οδηγήσει πιθανόν σε μετεξέλιξή της, ως κόμμα εξόχως ευρωσκεπτικιστικό, δίχως αναφορές στα πρότυπα του Γ΄ Ράιχ. Αυτό συνέβη στην Αυστρία, στη Γαλλία και αλλού.

Εάν η παραδοσιακή κεντροδεξιά δεν αναγεννηθεί –εγχείρημα ούτως ή άλλως δυσχερέστατο– δεν θα έχει λόγο υπάρξεως στο μέλλον. Τακτικισμοί, επαναστατικές φρασεολογίες σε κόμματα εξουσίας δεν είναι δυνατόν να δώσουν λύσεις στα ουσιώδη θέματα.

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Καθημερινή στο φύλλο της 19ης -20ης Απριλίου 2014.

Advertisements
This entry was posted in Κώστας Ιορδανίδης and tagged , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s