Η Γαλλία μεταξύ ακινησίας και ρήξης

Του Γεώργιου- Στυλιανού Πρεβελάκη

Το δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Σκωτίας απέτρεψε, τελικά, την άμεση απειλή για το Ηνωμένο Βασίλειο. Παρά ταύτα, η διεξαγωγή και τα διακυβεύματά του κλόνισαν το ευρωπαϊκό συγκεντρωτικό πολιτικό πρότυπο το οποίο ενσάρκωσε η Γαλλία και το οποίο ενέπνευσε, μεταξύ άλλων, και την Ελληνική Πολιτεία.

Οι βρετανικές εξελίξεις επεσκίασαν τα εξίσου, ίσως, σημαντικά γεγονότα από την άλλη πλευρά της Μάγχης. Ο Γάλλος Πρόεδρος στην εξαμηνιαία συνέντευξη τύπου, την οποία έχει ο ίδιος καθιερώσει, ανέστειλε τρόπον τινά τις όποιες μεταρρυθμίσεις και απέκλεισε την περαιτέρω άμεση μείωση των ελλειμμάτων, καθώς «η Γαλλία χρειάζεται περισσότερο χρόνο». Κι όμως, η κυβέρνηση Vals είχε δημιουργήσει ελπίδες στους φιλομεταρρυθμιστές της γαλλικής κοινωνίας. Η κυβερνητική κρίση τον Αύγουστο, την οποία προκάλεσε η δημόσια διαφοροποίηση του Υπουργού Οικονομικών, ήταν το πρώτο πολιτικό πλήγμα. Ο Σεπτέμβριος, ο μήνας της επανεκκίνησης, ανέδειξε σαφώς τα δομικά προβλήματα της κυβερνητικής παράταξης. Η προϊούσα διάβρωση της εικόνας του Προέδρου, καθώς και η οργανωμένη αντίσταση μιας αντιτιθεμένης ισχυρής ομάδας σοσιαλιστών βουλευτών  κατά την ψήφο εμπιστοσύνης στην Κυβέρνηση, επηρέασαν ήδη την πλειοψηφία στην Βουλή και απειλούν με κυβερνητική ανατροπή. Αν διεξαχθούν πρόωρες εκλογές, η ενδεχόμενη επικράτηση της Marine Le Pen συνεπάγεται δυσπρόβλεπτες συνέπειες για την Γαλλία και για την Ευρώπη.

Ασφαλώς, συνεχίζεται κάποια προσπάθεια για την εξυγίανση της οικονομικής κατάστασης, όπως υποδεικνύουν οι Βρυξέλλες. Όμως, η ενδο-συμπολιτευτική τροχοπέδη αναστέλλει την απαιτούμενη δυναμική. Το διεθνές χρηματοπιστωτικό περιβάλλον ευνοεί: η γαλλική οικονομία επωφελείται από τα ιδιαιτέρως χαμηλά επιτόκια με τα οποία την δανείζουν οι αγορές· δεν γίνεται αντιληπτός, επομένως, ο επείγων χαρακτήρας των αλλαγών. Όπως και στην Ελλάδα πριν από το 2009, η ευχέρεια του δανεισμού λειτουργεί σαν ναρκωτικό. Παγιδευμένος στις αντιφάσεις του και σχετικά εφησυχασμένος, ο Γάλλος Πρόεδρος αποφεύγει τις επώδυνες αποφάσεις. Επενδύει στην μεταφυσική των οικονομικών κύκλων. Θεωρεί ή ελπίζει ότι νομοτελειακά η ανάπτυξη θα διαδεχθεί την ύφεση- θα αρθούν, επομένως, τα σημερινά αδιέξοδα «ανωδύνως».

Αμέσως μετά από την συνέντευξη αυτή, ο Nicolas Sarkozy εξήγγειλε την πρόθεσή του να διεκδικήσει την αρχηγία της Δεξιάς, με στόχο τις προεδρικές εκλογές του 2017. Η Γαλλία βρίσκεται με δύο αντιπαρατιθέμενα πρότυπα πολιτικής συμπεριφοράς. Έναντι του συναινετικού, ισορροπιστή, προσεκτικού και αργού Hollande επανεμφανίζεται ο ανατρεπτικός, αντισυμβατικός, ανυπόμονος και υπερκινητικός Sarkozy. Στις προεδρικές εκλογές του 2012 οι Γάλλοι προτίμησαν τον καθησυχαστικό υποψήφιο των σοσιαλιστών- τον οποίο, όμως, σήμερα απορρίπτουν μαζικά, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις. Πριν διασωθεί,  όπως ελπίζει, από την κυκλικότητα της Οικονομίας, ο François Hollande κινδυνεύει να παρασυρθεί  από ένα  άλλο κύμα: την κυκλικότητα της Πολιτικής.

Όπως και να είναι, η επιστροφή του Nicolas Sarkozy εγκαινιάζει, ενδεχομένως, μια νέα περίοδο στην ευρωπαϊκή πολιτική. Εάν επιτύχει να αναστρέψει το κλίμα απαισιοδοξίας και το αίσθημα αδιεξόδου το οποίο κυριαρχεί στην Γαλλία, εάν εξασφαλίσει την λαϊκή υποστήριξη για ριζικές τομές, το πολιτικό του ύφος και ήθος θα αποκτήσει μιμητές παντού στην Ευρώπη. Οι αγορές οι οποίες αναζητούν χώρες με σαφή και σταθερή κατεύθυνση και με αποφασιστικές ηγεσίες θα ανταποκριθούν στην νέα τάση, επηρεάζοντας θετικά το επενδυτικό κλίμα.

Η προοπτική Sarkozy ενδέχεται να είναι η τελευταία σανίδα σωτηρίας για την Γαλλία. Αν η προσπάθεια αυτή αποτύχει, τίποτε δεν θα μπορεί να αναστείλει τον ακροδεξιό αντιευρωπαϊσμό. Η συνειδητοποίηση αυτού του κινδύνου είναι, ίσως, το ισχυρό όπλο του Nicolas Sarkozy: εμφανίζεται ως το τελευταίο προπύργιο της οικονομικής και πολιτικής ομαλότητας. Εφ’ όσον αποσταθεροποιηθεί οικονομικά και πολιτικά η Γαλλία, τι θα συγκρατήσει πλέον την Ευρώπη;

Η Σκωτία δεν αποσχίστηκε· παραμένει, τελικά, στο Ηνωμένο Βασίλειο. Η μακρά ιδεολογική αντιπαράθεση, όμως, η οποία προηγήθηκε, απεικόνισε τους υφέρποντες γεωπολιτικούς κινδύνους σε πολύ ευρύτερη κλίμακα. Στα δυόμισυ χρόνια που μεσολαβούν ώς τις επόμενες προεδρικές εκλογές στην Γαλλία, η Ευρώπη αναμφιβόλως θα βιώσει και άλλες τέτοιες απειλές. Βρίσκεται στην αφετηρία εξελίξεων οι οποίες, στο εγγύς μέλλον, θα καταλάβουν το κέντρο της ευρωπαϊκής προβληματικής.

 Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Εστία»  την 23η Σεπτεμβρίου 2014.

Advertisements
This entry was posted in Γιώργος Πρεβελάκης and tagged , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s